🔻نگاهی به #سرگذشت_و_ایام ...
🎙پرفسور #مهدی_گلشنی:
نخستین بار در اواخر دوران دبیرستان با آثار علامه جعفری آشنا شده است.
کتابی که به دستش رسید، برایش عجیب بود: « ارتباط انسان ـ جهان »؛ در سه جلد.
چیزی که توجه او را جلب کرد، فقط حجم کتاب نبود، بلکه میزان مطالعه‌ای بود که پشت آن قرار داشت.
گلشنی بعدها وقتی به منابع کتاب نگاه کرد، متوجه شد علامه جعفری برای نوشتن این سه جلد، از ده‌ها منبع عربی و انگلیسی استفاده کرده و در آثار دیگرش نیز با آراء فلاسفه و متفکران غربی به‌طور گسترده آشنا شده است.
اما یک نکته برای گلشنی عجیب‌تر بود.
علامه جعفری بخش مهمی از دوران تحصیل خود را در نجف گذرانده بود؛ محیطی که طبیعتاً با آزمایشگاه‌ها و مراکز علمی تجربی امروز قابل مقایسه نبود.
با این حال، او خود را به یک حوزه محدود نکرده بود.
#فلسفه می‌خواند؛
#دین می‌خواند؛
آثار متفکران غربی را دنبال می‌کرد؛
و دربارۀ طبیعت و جهان نیز مطالعه می‌کرد.
گلشنی می‌گوید: علامه هیچ‌گاه خود را در چارچوب یک مکتب فکری محصور نکرد و بسیاری از مکاتب را مطالعه و بررسی کرد.
به همین دلیل، وقتی بعدها تحولات فکری و علمی غرب را می‌دید، برایش جالب بود که جعفری سال‌ها پیش، بسیاری از این مسائل را مطرح کرده بود.
گلشنی از همین زاویه می‌گوید: «این نشان‌دهندۀ آن است که ایشان چقدر از زمان خود جلوتر بودند.»
این شاید یکی از جذاب‌ترین وجوه شخصیت محمدتقی جعفری باشد.
او در یک اتاق نشسته بود، اما ذهنش در یک اتاق محصور نبود، برای فهم انسان، فقط به یک کتاب یا یک سنت فکری اکتفا نمی‌کرد، به سراغ فلسفه می‌رفت، علوم را دنبال می‌کرد و با اندیشه‌های غربی گفت‌وگو می‌کرد.
در نگاه او، علم و دین دو دشمن نبودند که یکی باید دیگری را حذف کند.
او معتقد بود: «علم بدون دین، ساخته‌ای میان‌تهی است.»
و جالب اینکه دکتر گلشنی این نگاه را با نگرش اینشتین نیز مقایسه می‌کند.
شاید راز ماندگاری محمدتقی همین بود:
او نمی‌خواست فقط دربارۀ جهانِ خودش بیشتر بداند؛ می‌خواست جهان را بفهمد.
و برای این کار، دیوار میان رشته‌ها را به رسمیت نمی‌شناخت.
📚 روایت دکتر مهدی گلشنی، بازنویسی از: محمدتقی جعفری، «سرگذشت و ایام»، صص ۲۵۶-۲۵۵ ، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۰۲
👈🏻 سایت دفتر نشر آثار علامه جعفری:
allamehjafari.com#علامه_جعفری
#علامه_محمد_تقی_جعفری
@allameh_jafari🔴
@prof_golshani 🌹
