Powerless | ناتوان

شاید برای قدرتمند بودن، لازم نیست که قدرت ماورایی داشته باشی.

مردها بدون وجود زنانی که در آغوششان بکشند و نوازششان کنند، از بین می‌روند.

دزد شاید من باشم، اما آرامش شبانه چیزی‌ست که همیشه از من دزدیده می‌شود.

صبوری و دل‌پذیر بودنش است که او را مناسب تاج و تخت کرده - همان تناسبی که من با میادین جنگ دارم. او یک پادشاه است و من یک جان‌ستان.

این مبارزه است که به روزهای من معنا داده؛ معنایی که طی این سال‌ها تعلیم دیدن، کمک کرده بتوانم سلامتی‌ام را حفظ کنم.
"یک پادشاه کندذهن چیزی نیست جز یک پادشاه مرده"

ردِ تعدادی از کوچه و خیابان‌های منشعب از آن را می‌گیرم و در هزارتویی که شهر نام دارد، گم می‌شوم. آهی می‌کشم و لبخندی به روی خیابانی آشنایی می‌زنم که زیر پایم قرار دارد.
خانه؛ احتمالا باید یک‌چنین اسمی رویش بگذارم، اما مگر خانه به جایی نمی‌گویند که سقفی روی آن باشد؟
اما خیره شدن به ستاره‌ها لذت‌بخش‌تر از خیره شدن به یک سقف ساده است.
دست‌کم من این را خوب می‌دانم؛ چرا که روزگاری را به یاد می‌آورم که بالای سرم سقفی واقعی بود، همان دوره‌ها که نیازی نداشتم ستاره‌ها همدمم باشند.