🔻
«آگونیا»ی الم کلیموف رو دیده‌اید [اینجا تماشا کنید]؟ همان کارگردانِ فیلمِ مهمِ "بیا و بنگر". فیلم آشکارا پروپاگانداست؛ علیه فیگورِ گریگوری راسپوتین. فیلم با نقل‌قولی از لنین علیه راسپوتین شروع می‌شود و راسپوتین را هیولایی شهوت‌ران و خشن تصویر می‌کند. ازین جهت انگاری فیلم‌های صداوسیما درباره طاغوت را میبینی. سیاهِ سیاه. ولی چیزی که مهم است: کلیموف حاضر نیست سینما را فدای پیام کند. میزانسن‌های بی‌نظیرِ باروکی، مونتاژ عصبی، بازی دیوانه‌وار پترنکو و آن صحنه‌های هذیانی، مدام از ایدئولوژی جلوتر می‌زند و توانِ استتیکیِ کلیموف را به رخ می‌کشد. در سینمای شوروی از این نمونه‌ها زیاد است؛ از بوندارچک تا میخالکوف. فیلم‌هایی که موضع ایدئولوژیک‌شان روشن است و ساده‌سازی شده، اما فرم هیچ‌وقت صرفاً کارگزار پیام نمی‌شود. واقعاً در سینمای پروپاگاندای کشورهای دیگر چند نمونه سراغ داریم که فرم این‌قدر مستقل و سرکش باقی بماند؟◾️
تصویر و زندگی
Post #3546
5.48K