شکارچی بزرگ آن است ،
که خود را شکار می کند.

همواره هشیارانه در صحرای زندگی ،
در پی شکار خود است.

به اوصافش می نگرد ،
به خواسته هایش می نگرد ،
به احساسات و عواطفش می نگرد ،
و در هر ماجرایی ،
چون عقابی تیز چنگ بر سرشان فرود آمده ، شکارشان کرده ،
و از روح و جانش بر می چیند.

سلوک سالکان ،
چون شکار شکارچیان است ،
منتها نه شکار دیگری که شکار خود.

او اینگونه طمع ، حسد، خودخواهی ، تکبر و منیّت را شکار کرده و از شرّشان خلاص میشود.