مطالعات خلیج فارس

♨️پرواز مرموز ابوظبی -تهران؛ گمانه‌زنی‌ها درباره پیام محرمانه امارات

🔻پرواز روز گذشته یک هواپیمای اماراتی - با شماره ثبت A6-RJA و شماره پرواز ROJ009 متعلق به شرکت «رویال جت» - از ابوظبی به تهران، در سایه شرایط تنش‌آلود کنونی توجه زیادی برانگیخت. این هواپیمای تجاری بوئینگ با کابین ویژه و ظرفیت ۱۹ مسافر که از سال ۲۰۲۲ در ناوگان این شرکت دولتی قرار گرفته، پس از یک توقف کوتاه 3 ساعته به ابوظبی بازگشت.

🔻بنابه برخی گزارش‌های غیررسمی این هواپیما معمولاً برای جابه‌جایی مقام‌های ارشد اماراتی -مانند شخبوط بن نهیان- استفاده می‌شود، اما هیچ منبع رسمی حضور وی یا مقام دیگری را در این پرواز تأیید نکرده است.

🔻زمان این پرواز -که چند روز پس از اتهام ابوظبی علیه ایران مبنی بر حمله به یک نفتکش اماراتی و نیز هم‌زمان با سفر وزیر کشور پاکستان به تهران و انتصاب دبیر جدید شعام انجام شده- به گمانه‌زنی‌ها درباره تلاش محرمانه امارات برای تنش‌زدایی با ایران دامن زده است.

🔻گفتنی است ماه ژوئن گذشته نیز پرواز مشابهی با یک بوئینگ ۷۳۷ تشریفاتی دیگر امارات با شماره ثبت A6-RJF ردیابی شده بود.

#امارات

🔹مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

♨️ تأسیس «ناتوی اسلامی» در مکه؛ چرخش راهبردی ریاض، آنکارا و اسلام‌آباد در بحبوحه‌ی نبرد ایران

🔻 تحلیل«استیو مولمان» در مجله نیوزویک، به کالبدشکافی امضای «پیمان دفاع مشترک مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان می‌پردازد. طبق بند محوری این پیمان—که یادآور اصل ۵ ناتو است—«حمله به هر یک از سه کشور، حمله به تمامی اعضا تلقی خواهد شد». این اقدام بی‌سابقه که پس از ماه‌ها رایزنی نهایی شد، ناشی از سرریز جنگ ایران و آمریکا، پاتک‌های موشکی به زیرساخت‌های انرژی سعودی و عدم قطعیت در تعهدات امنیتی واشینگتن است. نویسنده ابعاد این شطرنج نوین ژئوپلیتیک را در سه محور تبیین می‌کند:

🔻 ۱. پیامدهای مهار ایران و ارتقای ریسک هرگونه پاتک منطقه‌ای:
اگرچه ریاض و آنکارا تاکید کرده‌اند که این پیمان جنبه دفاعی داشته و علیه هیچ کشور خاصی نیست، اما هدف اصلی آن تقویت بازدارندگی در برابر ایران و متحدان منطقه‌ای‌اش (در یمن و عراق) است. بر اساس این دکترین، هرگونه حمله موشکی یا پهپادی آتی به خاک یا شریان‌های نفتی عربستان، پای ارتش ناتو (ترکیه) و تنها قدرت هسته‌ای جهان اسلام (پاکستان) را به بحران باز خواهد کرد. در تهران، چهره‌هایی چون ابراهیم رضایی (عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس) با کاغذی خواندن این توافق، آن را رد کردند؛ اما واقعیت این است که معادلاتی جدید بر توازن قدرت منطقه حاکم شده است.

🔻 ۲. فرارَفت از چتر آمریکا و شکل‌گیری محور متقابل هند-رژیم صهیونیستی-امارات:
پیمان مکه تنها مهار ایران را نشانه نرفته، بلکه بازتابی از «تکثرگرایی استراتژیک» و بی‌اعتمادی به تضمین‌های امنیتی کاخ سفید است. تحلیل‌گرانی چون مارک ساکسر در گفتگو با نیوزویک اشاره می‌کنند در حالی که ایران و رژیم صهیونیستی برای سلطه‌جویی منطقه‌ای می‌جنگند، «محور قدرت‌های متوسط» (سعودی، ترکیه و پاکستان) در صدد ایجاد موازنه در برابر هر دو طرف است. این پیمان هم‌زمان واکنشی به هم‌گرایی نوظهور میان رژیم صهیونیستی، هند و امارات متحده عربی (تقویت همکارهای نتانیاهو و مودی) به شمار می‌رود.

🔻 ۳. عدم شفافیت عملیاتی و کارکرد اصلی پیمان در پساجنگ:
اگرچه پیمان بر دفاع جمعی تاکید دارد، اما متن منتشرشده جزییات تعهدات رزمی یا ساختار فرماندهی مشترک را فاش نساخته است. رجب طیب اردوغان به توسعه پروژه‌های مشترک صنایع دفاعی و مبارزه با تروریسم اشاره کرده است. عبدالعزیز صقر، رئیس مرکز تحقیقات خلیج فارس، به رویترز گفت که این الگوی بومی نشان‌دهنده اراده قدرت‌های منطقه‌ای برای ساختاردهی به امنیت پساجنگ بدون اتکای محض به واشینگتن است.

https://www.newsweek.com/saudi-arabia-turkey-pakistan-nato-style-pact-iran-war-12298253

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies

♨️دوراهی دشوار GCC در تنگه هرمز؛ پذیرش نفوذ ایران یا بازگشت جنگ

🔻بنابه گزارش وال استریت ژورنال، کشورهای شورای همکاری واقعیت جدید کنترل ایران بر تنگه هرمز را پذیرفته‌اند.

🔻به نوشته WSJ، تولیدکنندگان انرژی خلیج فارس به این جمع‌بندی رسیده‌اند که کنترل ایران بر تنگه ممکن است دائمی شود؛ وضعیتی که می‌تواند صادرات نفت و گاز منطقه و در نتیجه عرضه جهانی انرژی را مدت نامحدودی مختل کند. با این حال، آنها نگران‌اند که گزینه جایگزین، یعنی بازگشت به جنگ، پیامدهای به‌مراتب خطرناک‌تری داشته باشد.

🔻این وضعیت نشان می‌دهد جنگ اخیر، ایران را به بازیگری خصمانه‌تر تبدیل کرده و منطقه حیاتیِ امنیت انرژی جهان را در برابر معضلی لاینحل قرار داده است.

🔻کشورهای خلیج فارس در عین نارضایتی از توافق درحال بررسی برای بازگشایی تنگه هرمز که نظارت ایران بر کشتی‌های ورودی را رسمیت می‌بخشد اما آن را به ادامه درگیری آمریکا و ایران ترجیح می‌دهند.

🔻دلیل اصلی این موضع آن است که تشدید جنگ می‌تواند زیرساخت‌های انرژی آن‌ها را هدف قرار دهد و خطرات بسیار بزرگ‌تری برای صادرات انرژی و امنیت منطقه‌ای ایجاد کند.
🔗 WSJ

🔹مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

♨️تعویق دوباره راه‌اندازی پالایشگاه جازان؛ فشار بر بازار جهانی سوخت افزایش می‌یابد

🔻شرکت سعودی آرامکو ازسرگیری فعالیت پالایشگاه نفت جازان را به ۳۰ آگوست موکول کرده است. پیش‌تر قرار بود این پالایشگاه ۱۵ آگوست به مدار بازگردد. پالایشگاه جازان از ۲۷ ژوئیه و پس از حمله یمن متوقف است.

🔻انصارالله یمن روز گذشته نیز بار دیگر به این پالایشگاه حمله کرد؛ وزارت انرژی عربستان ضمن تأیید آتش‌سوزی اما درباره وضعیت عملیاتی پالایشگاه جزئیات بیشتری ارائه نکرد.

🔻تداوم توقف پالایشگاه جازان می‌تواند فشار بیشتری بر بازار جهانی سوخت وارد کند؛ که از پیش نیز، به‌دلیل اختلال در فعالیت برخی پالایشگاه‌های خاورمیانه و جنگ اوکراین با محدودیت عرضه مواجه است. ادامه این اختلالات می‌تواند به افزایش حاشیه سود پالایشگاه‌ها منجر شود.

🔹کانال مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

♨️ ادعایی در بوته‌ی آزمون؛ آیا پیمان دفاعی سه‌جانبه قادر به ایجاد بازدارندگی در برابر ایران است؟

🔻 گزارش «عنبرین زمان» در المانیتور، به کالبدشکافی امضای رسمی پیمان دفاعی سه‌جانبه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در مکه مکرمه می‌پردازد. این پیمان که دومین ارتش بزرگ ناتو (ترکیه)، تنها قدرت هسته‌ای جهان اسلام (پاکستان) و خادم حرمین شریفین (سعودی) را در قالب یک «بند دفاع جمعی» کنار هم قرار داده، واکنشی مستقیم به آسیب‌پذیری شدید ریاض در برابر پاتک‌های موشکی، پهپادی و انسداد شریان‌های باب‌المندب و هرمز محسوب می‌شود. نویسنده ابعاد این پیمان، واکنش‌ها و محدودیت‌های عملیاتی آن را در سه محور تبیین می‌کند:

🔻 ۱. نمادگرایی مذهبی، نگرانی تل‌آویو و شکاف در واشنگتن:
امضای این توافق در روز جمعه و در شهر مکه، پیام نمادین پررنگی از سوی سه قدرت بزرگ اهل سنت دارد؛ هرچند مقامات سعودی تاکید کرده‌اند که این اقدام به معنای تشکیل بلوک فرقه‌ای نیست. با این حال، پژوهشگرانی چون گالیا لیندنشتروس از انستیتو تحقیقات امنیت ملی رژیم صهیونیستی (INSS) هشدار می‌دهند که این ائتلاف یک جبهه نظامی جدید در برابر رژیم صهیونیستی می‌گشاید و به دلیل ابعاد هسته‌ای احتمالی میان اسلام‌آباد، آنکارا و ریاض، روند عادی‌سازی روابط (پیمان ابراهیم) را با بن‌بست مواجه می‌سازد. از سوی دیگر، بورجو اوزچلیک (از انستیتو RUSI) اشاره می‌کند که این پیمان با دکترین ترامپ برای «تقسیم بار مسئولیت امنیتی منطقه» هم‌خوانی دارد.

🔻 ۲. انگیزه ریاض از ایجاد بازدارندگی چندلایه:
ریاض که میان دکترین انسداد هرمز توسط ایران، تهدیدات انصارالله در باب‌المندب و رفتارهای غیرقابل‌پیش‌بینی کاخ سفید تحت فشار قرار گرفته، علاوه بر اعلام ائتلاف چندملیتی دفاع دریایی سرخ، این پیمان سه‌جانبه را نهایی کرد. حضور اسکادران‌های جنگنده و سامانه‌های پدافند چینی پاکستان در پایگاه‌های سعودی، و احتمال استقرار نیروها و شناورهای ترکیه در جبل‌الطارق شرق آفریقا (سومالی)، گواهی بر تلاش عربستان برای جبران خلاءهای نظامی است.

🔻 ۳. آیا اراده‌ای برای درگیری مستقیم با ایران وجود دارد؟
عنبرین زمان با استناد به دیپلمات‌های برجسته منطقه نتیجه می‌گیرد که پاسخ به امکان ورود مستقیم ترکیه یا پاکستان به درگیری نظامی با ایران یا انصارالله، قطعاً «خیر» است. دیپلمات‌ها این پیمان را با اشتباهات محاسباتی اولیه در تشکیل شورای همکاری خلیج فارس (۱۹۸۱) مقایسه می‌کنند. آنکارا و اسلام‌آباد با داشتن روابط پیچیده اما باثبات با تهران، هرگز ارتش خود را در خط مقدم مواجهه با ایران قرار نخواهند داد. هدف واقعی این دو کشور، بهره‌مندی از کمک‌های مالی کلان سعودی برای اقتصادهای بحران‌زده‌شان و نمایش قدرت منطقه‌ای است؛ نه ورود به یک نبرد ویرانگر جدید.

https://www.al-monitor.com/originals/2026/08/claim-be-tested-can-saudi-arabia-turkey-pakistan-defense-pact-deter-iran

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies

♨️ هرمز و حدود دکترین «فشار حداکثری»؛ عجز قدرت نظامی از خلق ثبات سیاسی

🔻 تحلیل «سارا نویمان» در پایگاه مونیتور ژئوپلتیکی، به کالبدشکافی بن‌بست سیاست خارجی آمریکا در خلیج فارس می‌پردازد. نویمان استدلال می‌کند اقدامات موشکی اخیر ایران در توقیف و بازگرداندن نفتکش‌ها در تنگه هرمز، این حقیقت تلخ را به واشینگتن یادآور شد که علی‌رغم سال‌ها تحریم فلج‌کننده و ماه‌ها درگیری مستقیم نظامی، تهران کماکان قادر است هرمز را به اهرم فشاری علیه بازار جهانی تبدیل کند. این واقعیت، ناکارآمدی دکترین «فشار حداکثر بدون راهکار دیپلماتیک» را افشا می‌سازد. نویسنده ابعاد این بن‌بست راهبردی را در سه محور تبیین می‌کند:

🔻 ۱. پارادوکس فشار حداکثری و اهرم نامتقارن هرمز:
رویکرد دونالد ترامپ برای صفر کردن صادرات نفت ایران، تحمیل تورم شدید و حملات نظامی به تاسیسات هسته‌ای و زیرساختی، آسیب‌های عمیقی به اقتصاد ایران وارد آورد؛ اما نتوانست محاسبات امنیتی بنیادی تهران را دگرگون کند. تنگه هرمز—که گذرگاه روزانه ۲۰.۹ میلیون بشکه نفت (یک‌پنجم مصرف جهان) و یک‌پنجم ترانزیت LNG است—به نقطه‌ای بدل شده که «قدرت نامتقارن ایران» با «برتری نظامی متعارف آمریکا» تلاقی می‌کند؛ جایی که برتری رزمی واشینگتن الزماً به «کنترل باثبات سیاسی» منجر نمی‌شود.

🔻 ۲. محدودیت‌های داخلی و استراتژیک کاخ سفید:
واشینگتن برای تضمین امنیت ناوبری مجبور به پذیرش تعهدات پرهزینه و مداوم نظامی است. با این حال، نظرسنجی‌های رویترز/ایپسوس نشان می‌دهد تنها یک‌سوم مردم آمریکا از این جنگ پشتیبانی می‌کنند و ۶۹ درصد بر این باورند که ترامپ اهداف درگیری را تبیین نکرده است. در همین حال، تمرکز اصلی پنتاگون بر مهار چین در ایندو-پاسفیک است. بنابراین، ظرفیت سیاسی و استراتژیک آمریکا محدود بوده و توانایی تحمیل یک نظم یک‌جانبه بدون پرداخت هزینه‌های سرسام‌آور را ندارد.

🔻 ۳. ضرورت گذار از اعمال زور به دیپلماسی منطقه‌ای:
نویمان نتیجه می‌گیرد اعمال فشار نظامی و اقتصادی، بدون ارائه یک مسیر دیپلماتیک معتبر، تنها هزینه رفتار متقابل را بالا می‌برد اما منطق حاکم بر آن را تغییر نمی‌دهد. ابتکاراتی مانند پیشنهاد عمان برای ایجاد «چارچوب مدیریت منطقه‌ای هرمز» نشان می‌دهد که جایگزین جنگ قدرت، مدیریت رقابت از طریق ترتیبات چندجانبه است. درس پایداری هرمز این است که قدرت نظامی هرگز جایگزین استراتژی سیاسی نمی‌شود و امنیت پایدار تنها از طریق ایجاد ترتیبات واقع‌گرایانه سیاسی حاصل خواهد شد.

https://www.geopoliticalmonitor.com/hormuz-and-the-limits-of-maximum-pressure/

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies

♨️بسته‌شدن تنگه هرمز سود ادنوک‌گاز را به نصف رساند

🔻شرکت ادنوک گاز امارات در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ با افت ۵۲ درصدی سود خالص مواجه شد و سود آن به ۶۶۵ میلیون دلار رسید؛ در حالی که این رقم در مدت مشابه سال گذشته ۱.۳۹ میلیارد دلار بود. کاهش فروش ناشی از بسته‌شدن تنگه هرمز و اختلال در حمل‌ونقل دریایی، عامل اصلی افت سود اعلام شده است.

🔻ادنوک گاز انتظار دارد اختلالات تنگه هرمز در سه‌ماهه سوم نیز ادامه داشته باشد و سود خالص این دوره را بین ۶۰۰ تا ۸۰۰ میلیون دلار پیش‌بینی کرده است. تنگه هرمز پیش از آغاز جنگ حدود ۲۰ درصد از عرضه جهانی نفت و LNG را در خود جای می‌داد.

#امارات

🔹کانال مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

♨️ در انتظار پیمان مکه
#طنز #عربستان

🔹مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

♨️جدال سعودی‌ها و اماراتی‌ها بر سر توافق مکه

🔻«توافق مکه» به یکی دیگر از موضوعات داغ جدال و تنش رسانه‌ای میان چهره‌های سعودی و اماراتی تبدیل شده است.

🔻عبدالعزیز التویجری، از مقامات پیشین سعودی، در واکنش به انتقادات عبدالخالق عبدالله، تحلیلگر اماراتی، از توافق مکه میان عربستان، ترکیه و پاکستان، در شبکه X نوشت: عبدالله تاکنون ۱۱ بار درباره این توافق موضع گرفته و با ایجاد تردید، آن را تحریف کرده است.

🔻التویجری در ادامه با اشاره به همکاری‌های دفاعی امارات با هند و روابط چندجانبه این کشور با رژیم صهیونی، پرسیده چرا چنین همکاری‌هایی از امارات پذیرفتنی است، اما توافق دفاعی عربستان با ترکیه و پاکستان مورد اعتراض قرار می‌گیرد.‎

🔻عبدالخالق عبدالله پیش‌تر توافق مکه را زیر سؤال برده و تلویحاً گفته بود که ممکن است این توافق در عمل فراتر از یک توافق شفاهی نباشد.‎ او همچنین افزوده عربستان به‌جای ائتلاف با ترکیه و پاکستان، که هیچ اعتبار و توانی برای مقابله با خطر ایران و اسرائیل ندارند، بهتر بود همکاری دفاعی در چارچوب کشورهای شورای همکاری را تقویت کند.‎

#عربستان #امارات

🔹کانال مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

⭕️ آیا عمان شریک ایران در عوارض‌گیری دریایی است؟

بنا بر اعلام رسانه‌های ایرانی، توافق میان ایران و عمان بر سر تنگه هرمز تنها چند روز، اگر نگوییم چند ساعت، فاصله دارد...

🔗 ادامه مطلب:
syaaq.com/38376

🏷

@PGulfStudies

♨️ چالش دکترین نامتقارن تهران در آزمون پیمان مکه؛ ائتلاف سه‌گانه‌ی ریاض-آنکارا-اسلام‌آباد

🔻 تحلیل وبگاه المانیتور، به کالبدشکافی امضای «پیمان دفاعی سه‌جانبه‌ی مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در ۷ آگوست ۲۰۲۶ می‌پردازد. این پیمان که شامل «بند دفاع جمعی» (تلقی حمله به یک عضو به‌عنوان حمله به هر سه کشور) است، واکنشی به سرریز جنگ آمریکا-ایران، حملات مجدد انصارالله به شریان‌های نفتی و ابهام در تعهدات امنیتی واشینگتن محسوب می‌شود. این توافق اگرچه بلوکی صریحاً ضدایرانی خلق نمی‌کند، اما پارادوکس استراتژیک جدیدی برای تهران می‌آفریند: هرچه فشار نامتقارن ایران افزایش یابد، همسایگان انگیزه بیشتری برای بومی‌سازی امنیت دسته‌جمعی خواهند داشت. نویسنده ابعاد این شکاف دکترینال و بازتاب‌های آن در تهران را در سه محور تبیین می‌کند:

🔻 ۱. ترکیب استراتژیک ائتلاف و انگیزه ریاض برای تکثرگرایی:
امضای این پیمان توسط محمد بن سلمان (به نیابت/نمایندگی)، رجب طیب اردوغان و شهباز شریف، ترکیب کم‌نظیری از «قدرت اقتصادی و مالی خلیج فارس»، «ارتش و صنایع دفاعی ناتو (ترکیه)» و «تنها قدرت هسته‌ای جهان اسلام (پاکستان)» را کنار هم قرار داده است. برای ریاض، این پیمان نه تنها جایگزینی برای چتر امنیتی متزلزل آمریکا، بلکه ابزاری برای نوسازی توان دفاعی بومی است. با این حال، حضور فعال آنکارا و اسلام‌آباد در دیپلماسی میانجی‌گرانه، نشان می‌دهد این پیمان هم‌زمان ابزاری برای «بازدارندگی و جلوگیری از گسترش دامنه بحران» است.

🔻 ۲. دو قطبی تحلیلی در تهران؛ از هشدار اصلاح‌طلبان تا انکار دلواپسان:
امضای پیمان مکه مباحثات داغی را در داخل ایران برانگیخته است:

دیدگاه تحلیل‌گران اصلاح‌طلب (احمد زیدآبادی): زیدآبادی با اشاره به این پیمان تاکید کرد که امنیت عربستان اکنون به «خط قرمز دو همسایه شرقی و غربی ایران» بدل شده است. او هشدار داد که اگرچه آنکارا و اسلام‌آباد خواهان راهکار دیپلماتیک هستند، اما در صورت تهدید ثبات سعودی، آماده مداخله خواهند بود؛ امر که فضای مانور استراتژیک ایران را مضیق‌تر می‌سازد.

دیدگاه جریان اصول‌گرا (ابراهیم رضایی): نماینده مجلس ایران با بی‌اثردانستن این توافق نوشت: «سعودی‌ها بدانند توافق کاغذی با ترکیه و پاکستان برایشان امنیت نمی‌آورد، همان‌طور که سال‌ها دوشیده شدن توسط آمریکا نیاورد؛ سیاست‌هایتان را اصلاح کنید تا مجبور به گدایی امنیت نباشید.»

🔻 ۳. بازآرایی ساختار امنیت منطقه‌ای و دکترین آینده:
المانیتور نتیجه می‌گیرد که اصرار تهران (از طریق مسئولانی چون محمدباقر قالیباف) بر عدم اعطای امتیاز به واشینگتن و تهدید مجدد زیرساخت‌های انرژی، کشورهای منطقه را به سمت شبکه‌سازی‌های امنیتی هم‌پوشان سوق داده است. اگر ایران کماکان بر اهرم‌های اجباری نامتقارن متکی بماند، هم‌پیمانی‌های منطقه‌ای علیه خود را تعمیق خواهد بخشید؛ اما اگر به سمت دیپلماسی و تنش‌زدایی حرکت کند، می‌تواند از ظرفیت لوجستیک و دیپلماتیک پاکستان و ترکیه برای ساختاردهی به یک نظم پایدار پساجنگ بهره جوید.

https://www.al-monitor.com/originals/2026/08/how-saudi-turkey-pakistan-pact-puts-irans-regional-strategy-test

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies

♨️ عبور سرمایه‌گذاران از مخاطرات جنگ؛ جهش جذب سرمایه‌گذاری خارجی در عمان

🔻 گزارش تحلیلی و اقتصادی «مت اسمیت» در وبگاه AGBI، به کالبدشکافی دلایل جذب سرمایه و ثبات اقتصادی سلطنت عمان در میانه‌ی بحران منطقه‌ای می‌پردازد. اسمیت استدلال می‌کند علی‌رغم سرریز جنگ به منطقه، اصلاحات تجاری ساختاری، تنوع‌بخشی به اقتصاد و «موقعیت استراتژیک عمان در خارج از تنگه هرمز» موجب شده سرمایه‌گذاران بین‌المللی ریسک‌های نظامی را نادیده گرفته و حجم سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی (FDI) در سه ماهه نخست سال ۲۰۲۶ را به ۲.۶ میلیارد دلار برسانند. نویسنده ابعاد این موفقیت اقتصادی را در سه محور تبیین می‌کند:

🔻 ۱. جهش ۲.۶ میلیارد دلاری و سهم ۱۰ درصدی از تولید ناخالص داخلی:
طبق داده‌های خبرگزاری رسمی عمان (ONA)، مجموع انباشت سرمایه‌گذاری‌های خارجی تا ۳۱ مارس ۲۰۲۶ به ۸۳.۷ میلیارد دلار رسیده است. مایا سنوسی، اقتصاددان ارشد مایکرواکونومیکس، اشاره می‌کند که حجم FDI عمان معادل ۱۰ درصد از کل GDP این کشور است. اگرچه ۸۱ درصد از کل سرمایه‌ها کماکان در بخش نفت و گاز قرار دارد، اما حوزه‌های ساخت‌وساز، خدمات مالی، لجستیک و مواد معدنی به سرعت در حال رشد هستند. بریتانیا با ۱۶.۴ میلیارد (بیش از ۵۰ درصد) بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار در عمان است و پس از آن آمریکا، کویت و چین قرار دارند.

🔻 ۲. دکترین انضباط مالی و ارتقای رتبه اعتباری:
روبرت موگیلنیکی، پژوهشگر انستیتو کشورهای عربی خلیج فارس، تاکید می‌کند که شتاب اصلاحات در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ به بار نشسته است. عمان توانسته نسبت بدهی به GDP خود را از ۶۸ درصد در سال ۲۰۲۰ به ۳۴ درصد کاهش دهد. این کاهش نصفه‌ونیمه بدهی‌ها، هر سه موسسه بزرگ رتبه‌بندی اعتباری جهان را مجاب ساخت تا رتبه عمان را به «سطح سرمایه‌گذاری» ارتقا دهند. این امر موجب شد شاخص بورس مسقط در ماه آوریل به بالاترین حد تاریخ خود برسد.

🔻 ۳. چشم‌انداز چشم‌انداز ۲۰۴۰ و رشد اقتصادی:
صندوق بین‌المللی پول (IMF) پیش‌بینی کرده است که رشد واقعی تولید ناخالص داخلی عمان در سال ۲۰۲۶ به ۳.۵ درصد (در مقایسه با ۲.۴ درصد سال قبل) جهش خواهد کرد. طاهر عباس، مدیر تحقیقات U-Capital، اشاره می‌کند که مشوق‌های مالیاتی، قوانین جدید شراکت عمومی-خصوصی (PPP)، تاسیس مناطق آزاد اقتصادی (مانند منطقه ویژه دقم) و اجرای اصلاحات دکترین «چشم‌انداز ۲۰۴۰»، علاوه بر تزریق سرمایه، انتقال فناوری و تخصص مدیریتی را برای گذار عمان از اقتصاد پترودلار تضمین کرده است.

https://www.agbi.com/analysis/finance/2026/08/backers-brush-off-conflict-to-pour-fdi-into-oman/

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies

♨️۸۶ درصد ذخایر پاتریوت عربستان در ۳۸ روز مصرف شد

🔻بنابه گزارش رویترز به نقل از مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS)، عربستان در ۳۸ روز نخست درگیری‌ها حدود ۲۴۰۰ فروند از مجموع ۲۸۰۰ موشک رهگیر پاتریوت PAC-3 خود (= ۸۶٪ از کل ذخایرش) را استفاده کرده؛ و ذخایر این کشور تا ماه آوریل به حدود ۴۰۰ موشک کاهش یافته است.

🔻همچنین کشورهای دیگر خلیج فارس نیز مقادیر مشابهی از ذخایر پاتریوت را استفاده کرده‌اند و ذخایر آمریکا نیز درپی استفاده سنگین در جنگ ۶۵٪ کاهش یافته است.

🔻بهای هر موشک PAC-3 حدود ۴ تا ۵ میلیون دلار و هزینه یک سامانه پاتریوت جدید بیش از یک میلیارد دلار برآورد می‌شود.

🔻آمریکا برای جبران، فروش ۵۲۵۰ موشک رهگیر به بحرین، کویت، قطر و امارات را تصویب کرده است

👈🏻بنابه اعلام منابع عربی، عربستان طی ۴۱ روز جنگ، هدف ۱۰۴ موشک و ۹۱۶ پهپاد قرار گرفته است

👈🏻جبران این کمبود، به‌ویژه در سایه افزایش هم‌زمان تقاضا از سوی چند کشور (خلیج‌فارس، اوکراین و...)، پرهزینه و زمان‌بر است و مشخص نیست واشنگتن درحالی که خود نیز با چالش مواجه است چگونه می‌خواهد نیاز هم‌پیمانانش را هم برآورده کند.

🔹مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

♨️ بدون شرح: پس از حمله امروز صبح به پالایشگاه جیزان در عربستان سعودی
#طنز #عربستان

🔹مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

♨️آتش‌سوزی در پالایشگاه جیزان عربستان

🔻وزارت انرژی عربستان اعلام کرد آتش‌سوزی که بامداد امروز یکشنبه در یکی از تأسیسات پالایشگاه آرامکو در جیزان، در جنوب‌غرب این کشور و نزدیک مرز یمن، رخ داده بود، توسط تیم‌های ایمنی صنعتی آرامکو مهار شد.

🔻وزارت انرژی سعودی گفته این آتش‌سوزی تلفاتی نداشته اما به علت حادثه اشاره‌ای نکرده است.

🔻پالایشگاه جیزان با ظرفیت پالایش حدود ۴۰۰ هزار بشکه نفت در روز، یکی از پروژه‌های بزرگ صنعتی جنوب‌غرب عربستان است و بنزین، گازوئیل کم‌گوگرد و مواد اولیه صنایع شیمیایی تولید می‌کند. این مجتمع همچنین دارای نیروگاهی با ظرفیت ۳.۸ گیگاوات است و مجموع سرمایه‌گذاری در آن حدود ۲۱ میلیارد دلار برآورد شده است.

🔻ساخت پالایشگاه از اوایل دهه ۲۰۱۰ آغاز و بهره‌برداری از آن در سال ۲۰۲۱ شروع شد. این پالایشگاه اواخر ماه گذشته نیز در حمله انصارالله یمن آسیب دید و پس از آن فعالیتش متوقف شد.

#عربستان

🔹مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

🌍 در همسایگی ما چه می‌گذرد؟

پایگاه خبری-تحلیلی «سیاق»، شما را در جریان جدیدترین تحولات همسایگان ایران و منطقه غرب آسیا قرار می‌دهد.

🔹 پوشش تخصصی رویدادهای سیاسی
🔹 تحلیل روندهای اقتصادی_تجاری منطقه
🔹 رصد فضای فرهنگی_اجتماعی همسایگان

👇 به جمع تحلیل‌گران و علاقه‌مندان به مسائل منطقه بپیوندید:
🔗  @syaaq_ir
🔗  @syaaq_ir
🔗  @syaaq_ir

♨️حمله به نفتکش اماراتی در هرمز

🔻شرکت نفت ابوظبی (ادنوک) اعلام کرد یکی از شناورهایش بامداد امروز شنبه هنگام عبور از تنگه هرمز هدف موشک قرار گرفته است؛ رسانه‌ها و مقامات اماراتی جزئیاتی درباره نام شناور، بار آن یا میزان خسارات اعلام نکرده‌اند.

🔻دولت امارات نیز در بیانیه‌ای، ایران را به انجام این حمله متهم کرده و استفاده از تنگه هرمز برای فشار یا «باج‌گیری اقتصادی» را محکوم و خواستار توقف حملات و بازگشایی فوری و بدون قیدوشرط این گذرگاه شد.

🔻این حمله یک روز پس از آن رخ داد که ادنوک اعلام کرد از آغاز جنگ، ۱۵ شناور این شرکت هنگام گذر از تنگه هرمز، هدف حمله قرار گرفته‌اند که سه مورد آن، همین هفته گذشته بوده است.

🔻این شرکت اماراتی همچنین تأثیر حملات ایران به ناوگان دریایی خود را «چشمگیر» توصیف کرده و گفت «در شرایطی بسیار دشوار» تلاش کرده پاسخگوی مشتریان خود باشد. ادنوک همچنین از خرید ۱۱ نفتکش به ارزش ۱.۳ میلیارد دلار برای جایگزینی با شناورهای آسیب‌دیده در حملات خبر داده است.

#امارات

🔹کانال مطالعات خلیج فارس

@PGulfStudies

⭕️ چرا معماری منطقه‌ای به تنهایی قادر به تثبیت خاورمیانه نیست؟ کالبدشکافی بن‌بست دکترین مهار ایران

پایگاه مانیتور ژئوپلتیک، به نقد بنیادین استراتژی جدید واشینگتن در پساجنگ می‌پردازد. توافق‌نامه هسته‌ای غیرنظامی پیشنهادی میان آمریکا و عربستان سعودی، که با هدف الحاق ریاض به «پیمان ابراهیم»، توسعه «کریدور اقتصادی هند-خاورمیانه-اروپا (IMEC)» و مهار نفوذ چین و روسیه طراحی شده، تنها بخشی از یک «معماری منطقه‌ای نوین» است. با این حال، حتی پیشرفته‌ترین و پیچیده‌ترین معماری‌های امنیتی و پیمان‌های چندجانبه نیز، مادامی که «منبع اصلی و بنیادین بی‌ثباتی در خاورمیانه دست‌نخورده باقی بماند»، هرگز قادر به خلق یک صلح و ثبات پایدار نخواهند بود...

🔗 ادامه مطلب:
syaaq.com/38300

🏷 #تنگه_هرمز #جنگ_۲۰۲۶ #دکترین_امنیت #پیمان_ابراهیم #توافق_۱۲۳ #عربستان_سعودی

@PGulfStudies

♨️ آیا صعود برق‌آسای امارات به سقف خود رسیده است؟ کالبدشکافی ساختاری دکترین ابوظبی

🔻 تحلیل «احمد مولانا» در وبگاه میدل ایست آی، به بررسی ریشه‌ها و محدودیت‌های ساختاری خیزش منطقه‌ای امارات می‌پردازد. ابوظبی در کمتر از دو دهه، با بهره‌گیری از خلاء قدرت ناشی از اشغال عراق در ۲۰۰۳، بهار عربی و عقب‌نشینی تدریجی آمریکا، خود را از کشوری کم‌ادعا به یکی از هجومی‌ترین بازیگران منطقه تبدیل کرد. با این حال، تغییر در معادلات ژئوپلیتیک پساجنگ ۲۰۲۶ و برخورد با صخره‌ی واقعیت‌های سخت، پایداری این دکترین را با پرسش‌های جدی مواجه ساخته است. نویسنده سیر تحول و موانع ساختاری این مدل را در سه محور تبیین می‌کند:

🔻 ۱. بیرون آمدن از لاک انفعال و تحول دکترین پس از ۱۱ سپتامبر:
شکست تکیه محض بر ثروت در جریان اشغال کویت (۱۹۹۰)، شالوده‌ساز نگاه نوین شیخ محمد بن زاید (MBZ) برای تقویت ارتش و کاهش وابستگی به عربستان شد. با این حال، شوک‌های اوایل قرن ۲۱، از جمله حضور دو شهروند اماراتی در حملات ۱۱ سپتامبر، درگذشت شیخ زاید در ۲۰۰۴ و جهش درآمدهای نفتی، ابوظبی را به سمت دکترین «امنیت ملی خارج از مرزها» سوق داد. بهار عربی و هراس از اسلام سیاسی (اخوان‌المسلمین) در کنار توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ اوباما با ایران، ابوظبی را متقاعد ساخت که چتر آمریکا قابل اتکا نیست؛ امری که به شکل‌گیری گارد ریاست‌جمهوری، مداخله در یمن و سرانجام امضای «پیمان ابراهیم» با رژیم صهیونیستی در ۲۰۲۰ انجامید.

🔻 ۲. دکترین نفوذ در دولت‌های شکننده:
امارات شبکه نفوذ خود را نه از طریق مواجهه مستقیم با قدرت‌های بزرگ، بلکه با پشتیبانی از بازیگران بومی در جغرافیای تکه‌تکه و کشورهای بحران‌زده توسعه داد: حمایت از کودتای ۲۰۱۳ مصر، پشتیبانی از ژنرال حفتر در لیبی، شورای انتقالی جنوب در یمن، نیروهای واکنش سریع (حمیدتی) در سودان و برقراری روابط مستقل با صومالی‌لند.

🔻 ۳. موانع ساختاری و بحران‌های پساجنگ ۲۰۲۶:
مولانا نتیجه می‌گیرد مدل نفوذ امارات با سقف فیزیکی خود برخورد کرده است. تنش با عربستان به خروج امارات از یمن انجامید و پاتک‌های گسترده ایران به امارات در جریان نبرد ۲۰۲۶، شالوده اقتصادی آن به عنوان «واحه امن سرمایه‌گذاری و گردشگری» را به شدت متزلزل ساخت. محدودیت دموگرافیک (جمعیت ۱ میلیونی شهروندان در مقابل جمعیت چند برابری کارگران و مهاجران) و فقدان عمق استراتژیک، ابوظبی را ناچار ساخته تا صیانت از خاک خود را بر قدرت‌آفرینی برون‌مرزی مقدم بدارد و به سمت پراگماتیسم و تنش‌زدایی با همسایگان حرکت کند.

https://www.middleeasteye.net/opinion/has-uaes-meteoric-rise-reached-its-limit

🔹کانال مطالعات خلیج فارس
@PGulfStudies