«ساکنان شهر پیرو آیین محمدی‌اند آنان پارسی و عرب هستند و به زبان‌های عربی و پارسی سخن می‌گویند. اعراب رنگ پوست سیاه‌تری دارند درحالی‌که پارسیان سفیدپوست و خوش‌اندام‌اند.
همگی به لذت‌جویی گرایش دارند چه در خوردن و آشامیدن و چه در دیگر خواهش‌های جسمانی به‌ویژه در امور جنسی آنان چنان سوارکاران ماهری هستند که بازی چوگان را بر پشت اسب انجام می‌دهند.
از نظر سرشت مردمی موسیقی‌دوست‌اند و هم در گفتار و هم در نواختن سازها استعداد دارند در سرودن شعر و روایت منظوم مهارت فراوان دارند و به خواندن داستان‌های کهن و نیز دیگر هنرها و مهارت‌های پسندیده علاقه‌مندند.
آنان نسبت به زنان خود بسیار غیرتمند و حساس‌اند، زنان به‌ندرت از خانه بیرون می‌روند و هرگاه بیرون بروند سراسر بدن خود را با پارچه‌ای بزرگ شبیه ملحفه می‌پوشانند که سوراخ‌هایی برای دیدن دارد.
زنان و مردان هر دو لباس‌های بسیار آراسته‌ای می‌پوشند در زمستان قبای ابریشمیِ آستردار به تن می‌کنند و شنل‌هایی از پارچه سرخِ گران‌بها و دیگر پارچه‌های ظریف بر دوش می‌اندازند. در تابستان لباس‌هایی از پارچه کتان بسیار نازک می‌پوشند و پیراهن و شلوار زیرین آنان نیز از همین پارچه ساخته شده است.
کفش‌های آنان از چرم یا ابریشم است و نوک آن‌ها اندکی برآمده و رو به بالا است بر سر دستارهای سفید می‌بندند که روی کلاه‌های سرخ‌رنگ قرار می‌گیرد کلاه‌هایی که بر بالای آن‌ها زائده‌هایی سرخ‌رنگ و لوله‌مانند دیده می‌شود.
همان‌گونه که در پوشاک آراسته‌اند در جنگ‌افزار نیز به‌خوبی مجهزند سلاح‌های آنان عبارت‌اند از شمشیرهای دولبه یا تیغه‌دار، خنجرها، کمان‌های ترکی و تیرها آنان تیراندازانی بسیار ماهرند.
سپرهایی دارند که آن‌ها را «کوسوس» (cofos) می‌نامند و از ابریشم و پنبه ساخته شده‌اند این سپرها چنان محکم‌اند که هیچ تیری از آن‌ها عبور نمی‌کند. در زمان صلح نیز همواره این سلاح‌ها را همراه دارند اما در هنگام جنگ نیزه‌ها و زره‌های دفاعی ساخته‌شده از ورقه‌های آهن و فولاد را نیز به تجهیزات خود می‌افزایند.»
Baião, A. (Ed.). (1923). Itinerarios da India a Portugal por terra. Imprensa da Universidade de Coimbra.
@Persian_Studies