رفته اید مصاحبه شغلی یا تحصیلی یا اصلا در جلسه اشنایی و خواستگاری.
شما یک مشکل رفتاری دارید که نیاز به اصلاح دارد.
کدام جمله را بکار می برید.
من ذاتاً این‌طوری هستم"
"من فعلا این طوری هستم".
کدامیک یک مسیر تحصیلی یا حرفه‌ای را تسهیل می کنه. و کدامیک فرصت‌های رشد و رقابت را از ما می گیره.
من مسوول فنی هستم و به دانشجو می گویم
: «سرعت عملت را افزایش بده.»
«دقتت را بیشتر کن.»
«مهارت ارتباطی‌ات را تقویت کن.»
اما پاسخ می‌دهد:
«استاد، من ذاتاً کندم.»
«من آدم دقیقی نیستم.»
«روابط عمومی من ذاتاً ضعیف .
از نظر علمی، میان این دو جمله تفاوت زیادی وجود دارد:
«من در حال حاضر در این مهارت ضعیفم.»
و
«من ذاتاً در این مهارت ضعیفم و کاری از دستم برنمی‌آید.»
اولی وضعیت فعلی را توصیف می‌کند؛ دومی امکان تغییر را محدود می‌کند.
بسیاری از مهارت‌های موردنیاز دانشگاه و محیط کار ــ مانند ارتباط مؤثر، مدیریت زمان، دقت، حل مسئله و عملکرد حرفه‌ای ــ قابل یادگیری و تقویت‌اند. البته تفاوت‌های فردی و توانایی‌های اولیه واقعی‌اند، اما این به معنای ثابت و تغییرناپذیر بودن عملکرد انسان نیست.
بنابراین وقتی مسوول فنی یا سوپروایزور می‌گوید:
«سرعت عملت را افزایش بده»
یعنی:
«سطح فعلی عملکردت برای این موقعیت کافی نیست؛ این مهارت را باید تقویت کنی.»
پس به جای اینکه بگوییم:
❌ «من ذاتاً بی‌دقتم.»
بگوییم:
✅ «دقتم در حال حاضر پایین است و روش کار می کنم و اصلاح کنم.»
به جای:
❌ «من روابط عمومی ندارم.»
بگوییم:
✅ «مهارت ارتباطی من نیاز به تمرین دارد.»
و به جای:
❌ «من ذاتاً کندم.»
بگوییم:
✅ «سرعت عملکردم پایین است؛ باید ببینم چگونه می‌توانم آن را بهبود بدهم.»
دانشگاه فقط جای یاد گرفتن مطالب درسی نیست؛ جای ساختن خود حرفه‌ای ما نیز هست.
رشد یعنی وقتی محیط به ما می‌گوید «این مهارت را نیاز داری»، به جای دفاع از ضعف خود بپرسیم:
«چطور می‌توانم این مهارت را یاد بگیرم؟»