تذکره ذی‌نوسوری
اثر مولانا زمانی ملقب به حجت‌الحق:
نامش را عرفان نوشته‌اند. از طایفه خسرویان. ملحدی را سرمشق کرده به حرف‌های حکیمی انگریزی از صراط مستقیم دورافتاده می‌گوید آدمیان از نسل بوزینه اند. حضرت خاقانی ظرافت کرده فرمودند لابد آن حکیم نسل خودش را می‌گفته.
از طفولیت عصافیر و ماکیان از دستش به گریز بودند و دواب و بهایم از دیدارش به پرهیز. در بیت شریفشان استخوان جانور نگاه می‌دارند. ‏به جماعتی از جانوران قدیمه موسوم به ذی نوسور (این نوسور معلوم فقیر نشد که کجاست) تعلق خاطر دارد. می‌گوید طیور نیز از ایشانند. کتب بدیعه و عتیقه نیز بسیار دارد.
حضرت خاقانی فرموده‌اند که رییس وحشخانه همایونی شود. رفته و دیده در وحشخانه فقط وحشت و حیوانی نیست. ‏حضرت صاحبقرانی فرمود: خودت صید کن و باز همه خندیدند. متغیر شده گفته از این مملکت می‌رود.
از راه بادکوبه و تفلیس و ادسا و والاشی به مملکت نمسه رفته آنجا به تحقیق مشغول شده استخوان جانوران را دقت می‌کند. ‏فی‌الحال همانجا با هومبولت نامی از حکمای جرمانیه مربوط است و همچنان به کفر و الحاد مشغول. خداوند اسلام را به دل‌های تاریک عرضه نمی‌کند. داعی دعایش می‌کند.