🦌 روح شاخدار جنگل
این گوزن دم‌سفید (Odocoileus virginianus) عجیب شبیه خدای حیات و ممات یا همان روح جنگل/شی‌شی‌گامی (シシガミ) است که وقت راحتی، پریان پژواک/کوداما (木霊) بر شاخ‌هایش آرام می‌گیرند و شب‌ها به قامت شب‌نورد/دیه‌دارابوت‌چی (デイダラボッチ) در جنگل قدم می‌زند.
جز ژاپنی‌ها اقوام دیگری هم بودند که خدایانی شاخ‌دار را ستایش می‌کردند، از جمله اقوام کِلت/گُل که خدایی شاخدار داشتند، مسمی به Cerno-on-os/Cernunnos که نزد ایشان احتمالا خدای طبیعت، باروری و حیوانات بوده است و نامش همریشه است با /کارنون/ گُلی به معنی شاخ. خود این واژه گلی برگرفته است از ریشه پیشاهندواروپایی -k̑r̥no*. از همین ریشه پیشاهندواروپایی واژه ḱr̥h₂wós* نیز به معنی شاخ‌دار ساخته شده که در ولزی به شکل carw و در پیشارومی به شکل ḱerh₂s* درآمده و در لاتین به شکل cervus. هم carw ولزی و هم cervus لاتین مطلقا و استعارتا به معنی گوزن درآمده‌اند.
در شاهزاده مونونوکه نیز تصویر روح جنگل چنان می‌نماید که انگاری فره ایزدی‌‍ش در شاخ‌های شاخصش مخفی نشسته.
موسیقی را از قطعه «افسانه آشی‌تاکا» برداشته‌ام که در شاهزاده مونونوکه شنیدیم و ساخته جو هیسائیشی است.