عشق اول: طبیعت؛ درس اول: اخلاق

ادامه متن:

اسکلت این قناری هم کار دوست هنرمند و علاقه‌مندی بود که مدتی پیش آن را به من سپرد. گرچه یکی از تمیزترین نمونه‌های مجموعه شخصی من است که امیدوارم روزی به مجموعه‌ای ملی بپیوندد، اما دو مشکل عمده داشت: انگشتان پای چپش گمشده بودند و با انگشتان گنجشکی که گربه خواهرم بابت تشکر از من شکار کرده بود، ترمیمش کردم. استخوان دنبالچه هم برعکس نصب‌شده بود که زیر میکروسکوپ بازش کردم و به شکل درست دوباره چسباندمش. مراحل ترمیم و تصحیح استخوان دنبالچه را ببینید!

خود این قناری به مرگ طبیعی درگذشته بود و اگر اسکلتش به این شکل درنمی‌آمد، می‌پوسید و از میان می‌رفت؛ اما حالا انگار عمری دوباره یافته. البته که کشتن حیوانات به بهانه آموزش علوم یا ساختن آثاری مثل تاکسیدرمی و اسکلت مطلقا اخلاقی نیست؛ ولی خوب است تلفات طبیعی حیوانات به این شکل در خدمت دنیای علم درآیند. ‏از دوره کارشناسی تا دکترا، رشته من «جانورشناسی» بوده است و مطالعه کالبدشناسی مقایسه‌ای موضوع پایان‌نامه هر سه دوره من بوده است. در همه مراحل لازم بوده جانورانی از قبیل قورباغه، مار، کبوتر، موش، خرگوش و خرچنگ را قربانی کنیم.
عملیاتی اغلب بیهوده که من همیشه از آن پرهیز کرده‌ام. ‏تشریح جانورانی مثل قورباغه و مار و کبوتر و موش برای آموزش دانشجویان کارشناسی مطلقا بیهوده است. خودتان را جای قورباغه یا کبوتری بگذارید که بی‌خبر و ترس‌خورده در دست دانشجوی سر به هوا و بی‌عاقبت کارشناسی نفله و زجرکش می‌شود، ولی دانشجو نه چیزی آموخته، نه فایده‌ای به حال علم داشته. ‏تمام زندگی کبوتر برای دو نمره ناقابل آزمایشگاه جانورشناسی دانشجویی نابود می‌شود که اغلب حتی قرار نیست این رشته را ادامه دهد. به جای قتل حیوانات، یاد بگیریم تلفات طبیعی جانوران را دوباره زنده کنیم!