در پرونده های پزشکی بیماران مبتلا به سرطان، ام اس یا بیماریهای تحلیل برنده ی عصبی مثل (ALS)، اغلب یک الگوی شخصیتی مشترک و تکان دهنده به چشم میخورد

اطرافیانشان، این بیماران را با صفاتی چون بی نهایت "مهربان"، "فداکار"، "سنگ صبور"
و کسی که "هرگز عصبانی نمی شود"
توصیف می کنند.

اما روان شناسی و علم پزشکی نشان می دهد که این خوب بودن افراطی یک صفت اخلاقي ذاتی نیست؛ بلکه یک مکانیسم دفاعی است.


انسانی که در دوران کودکی یاد می گیرد برای
پذیرفته شدن و دریافت محبت نباید باری روی دوش دیگران باشد. در بزرگسالی تبدیل به فردی میشود که هیچ گاه نیازی ابراز نمی کند و هیچ مرزی برای محافظت از روان خود ندارد.


برای حفظ این نقاب صلح طلبانه فرد مجبور است طی سالیان طولانی احساسات طبیعی و هشداردهنده ی خود به ویژه خشم غم و نیاز به کمک را سرکوب کند.

او یاد می گیرد که نارضایتی اش را ببلعد تا دیگران راحت باشند. اما احساسات سرکوب شده ناپدید نمی شوند؛ آنها در اعماق فيزيولوژي
بدن رسوب می کنند.

این سرکوب عاطفی مزمن سیستم عصبی را در یک حالت استرس پنهان اما دائمی نگه می دارد ترشح بی وقفه ی هورمونهای استرس
در نهایت سیستم ایمنی بدن را خلع سلاح
می کند.

وقتی سیستم ایمنی فلج شود نمی تواند سلولهای سرطانی را در مراحل اولیه نابود کند و در بیماریهای خود ایمنی به بافتهای سالم خود بدن حمله میکند.


بیماری یک شبیخون تصادفی نیست .
بیماری آخرین راهکار بدن برای متوقف کردن یک سبک زندگی فرساینده است.
وقتی ذهن انسان از روی ترحم فداکاری یا
ترس نمی تواند به خواسته های نامعقول روابط آسیب زا و فرسودگی های عاطفی «نه» بگوید در نهایت این بدن است که با ایجاد یک بیماری به جای او «نه» می گوید.


https://t.me/ORmums