🎧 با هندزفری در تنهایی

🖼 این بهترین «صدایی» است که با «ویرایش AI » شنیدم. 😑

🚀 @ofoghroydadd

دقیقا نمیدونم در توضیحش چی بنویسم ولی صدای خش‌دار و دورگه حتی در ران‌های طولانی دارد.
واقعی که نمیشه؛ کسی نمیتونه ران‌های طولانی با صدای خش دار نرم و کشیده اجرا. ولی توی این اهنگ رخ میده.

چندتا کلیدواژه:
raspy, distorted vocal runs, gritty vocal runs and...growl!

.
🎼🎼🎼🎼🎼🎼🎼🎼

نمونه صدای «دورگه و خش دار با ران‌های کوتاه» اینجا پست کرده بودم تصویری از دیوید دریمن. حتی دیوید هم توی ران‌ها نمیتونه همزمان دورگه بودن و خش دار بودن صداش رو حفظ کنه. و این فرق میکنه با صدا‌هایی درون راک کلاسیک.

.
مقاله نوشتم برای یک آهنگ! 😐

🎼🎼🎼🎼🎼🎼🎼🎼

شعرش هم خوبه و قشنگ برای حال امروز شماست:

Every soul carries scars of the years we lost
Some we can't forget,
Some we should remember
But still, life call us now
We all bear much from the years we lost
Of all are the ones of anothers cost
Years that slipped into sorrow and pain
Empty shadows nothing to gain
Some I can't recall they fade away
A blurry film is left that way
Of the times the memories burn so clear
Every word, every wound still in the air
Etched in the skin, nailed in the soul
Echoes inside me taking control
Silent screamd no-one could hear
The lost years whisper always here
The lost years, gone but close
Like winters wind
Like a ghost that frooze
Like a rain that drowns
Like a fading flame
They call my name, they call my name
But gone is gone they won't return
Only now is the fire that burns
I feel them strike in the cold night air
I feel them fall like tears everywhere
A light that dims about to die
Leave me standing in endless night
But no prayer, no rage, no cry can bring
Those broken years back again
The lost years gone but close
Like winters wind
Like a ghost that frooze
Like a rain that drowns
Like a fading flame
They call my name, they call my name
But gone is gone they won't return
Only now is the fire that burns
You can feed the sorrow, water the pain
But all it steal is the light you have now
Sometimes I visit, I feel down, then I walk on, breath the air
Joy don't come if you never try
Life don't grow if you just stand by
The lost years teach, they mark, they scar
But they remind me who we are
The lost years, gone but close
Like shadows fade
When the morning blows
Gone is gone let it be
The years ahead are calling me
The lost years say, don't waste a day
Live for now let the light stay
The lost years are gone forever
But the years ahead are yours to live

هر روحی زخم‌های سال‌هایی را با خود حمل می‌کند که از دست دادیم

بعضی را نمی‌توانیم فراموش کنیم،

بعضی را باید به خاطر بسپاریم

اما زندگی هنوز ما را فرامی‌خواند.
همهٔ ما بار سنگینی از سال‌های ازدست‌رفته بر دوش داریم

سال‌هایی که بهایشان را دیگران پرداختند

سال‌هایی که در اندوه و درد لغزیدند

سایه‌های خالی، بی‌هیچ چیزی برای به‌دست‌آوردن
بعضی‌هایشان را به یاد نمی‌آورم، محو شده‌اند

فقط فیلمی تار و مبهم باقی مانده

از روزهایی که خاطراتشان هنوز چنان روشن می‌سوزند

هر کلمه، هر زخم، هنوز در هواست
بر پوست حک شده، در روح میخکوب شده

پژواک‌هایی درون من که کنترل را به دست می‌گیرند

فریادهای خاموشی که هیچ‌کس نمی‌توانست بشنود

سال‌های ازدست‌رفته همیشه همین‌جا زمزمه می‌کنند.
سال‌های ازدست‌رفته، رفته‌اند اما نزدیک‌اند

مثل باد زمستان

مثل روحی که یخ زده

مثل بارانی که غرق می‌کند

مثل شعله‌ای که رو به خاموشی است
نام مرا صدا می‌زنند، نام مرا صدا می‌زنند

اما گذشته، گذشته است؛ بازنمی‌گردند

تنها اکنون است که آتشی فروزان دارد.
حضورشان را در هوای سرد شب حس می‌کنم

سقوطشان را مثل اشک، همه‌جا حس می‌کنم

نوری که کم‌سو می‌شود و در آستانهٔ خاموشی است

و مرا.... خودتون بدید ترجمه کنه کامل باقیش جا نمیشه.