این ویدئو درک مناسبی از حرکت ما در کهکشان میدهد.
حالا تصور کنید اگر قرار بود حرکت همه سامانه‌های ستاره‌ای را در کهکشان به این صورت در یک قاب نمایش دهیم چه میشد؛ شدنی نیست.
حتی در این ویدئو بقیه ۲۰۰ میلیارد ستاره و صد‌ها میلیارد سیاره ثابت در نظر گرفته شده اند.
اگر این چالش را درک کردید حال تعمیم بدهید به حرکت یک یا دو تریلیون کهکشان که هر کدام ۲۰۰ میلیارد ستاره دارند.
دور‌تر که برویم جهان قابل‌مشاهده‌ی ما که درواقع یک کره است، با بینهایت جهان قابل‌مشاهده دیگر برای ناظران دیگر در خارج از جهان قابل مشاهده ما، مماس یا متقاطع یا با فاصله را تصور کنید!
اجازه بدهید اسم جهان را با محدوده عوض کنیم تا تصور نکنید از دنیاهای متفاوتی سخن میگوییم.
کافیست در بیرون از محدودهی قابل مشاهده، هر کسی سرجایش، خودش را مرکز محدودهی قابل مشاهده‌اش فرض کند(درست مثل ما در اینجا)، آنگاه کره‌ی قابل مشاهده‌اش یا با ما مماس است، یا متقاطع است یا با فاصله. و این فرضیه نیست، به اندازه مدل بیگ بنگ درست است؛ این هیچ ارتباطی به جهانهای موزای یا حبابی ندارد.
یعنی ما تنها بخشی از کیهان ناشی از بیگ بنگ هستیم؛ بیشتر آن بیرون از محدوده قابل مشاهده ماست، به دلیل تورم و انبساط.
بیرون از محدودهی قابل مشاهدهی ما نیز جهان وجود دارد؛ چون هر ثانیه بخشی از محدودهی قابل مشاهده ما به دلیل انبساط از دسترس(از محدوده یا اصطلاحا کره‌ی قابل مشاهده ما) خارج میشود؛
۱۳.۸ میلیارد سال خروجِ کهکشانها از کره‌ی قابل مشاهده را تصور کنید؛ آن کهکشانها نیست نشده اند، تنها از محدودهی قابل مشاهدهی ما، یعنی جایی که نور فرصت رسیدن به ما را دارد، خارج شده‌اند، حال دیگر نورشان به ما نخواهد رسید؛ چون انبساط برتر از سرعت نور است و یا بوده است(تورم).
به همین صورت چون بیگ‌بنگ همه جا رخ داده، ما نیز از کره قابل مشاهده دیگر ناظران(ناظر به معنای موجود هوشمند نیست، میتواند یک سیاره را مرکز گرفت) در جای جای کیهانِ ناشی از بیگ بنگ، خارج شده‌ایم.
نور آنها به ما نخواهد رسید اما وجود دارند چون زمانی بخشی از محدودهی قابل مشاهدهی ما بوده‌اند. چقدر کهکشان در دسترس؟ چقدر کهکشان در بیرون از محدودهی قابل مشاهده ما؟ چه تعداد ستاره و سیاره؟ آیا هنوز تصور میکنید همه اینها برای شماست؟
کهکشان‌هایی که در طول این میلیارد‌ها سال از ناحیه قابل مشاهده ما خارج شده‌اند هنوز در کیهان هستند. بیشتر حجم کیهان در زمان تورم کیهانی در طول انبساط شدید به دور دست رفت(وقتی محدوده قابل مشاهده خودمان را مرکز بگیریم) جایی که در امروز نورش هرگز به ما نخواهد رسید. اینطور تصور کنید نه جهان(قابل مشاهده) مرکزی.
جهان قابل مشاهدهی ما، یا همان محدودهی قابل مشاهده ما، تنها بخش بسیار ناچیزی از کیهانِ ناشی از بیگ بنگ است.
محدودهی قابل مشاهده ما، با ۲ تریلیون کهکشان، تنها یک دانه ماسه در احتمالا بینهایت است؛ و همه اینها ناشی از بیگ بنگ بوده است که با انبساط، ناظران در طول زمان، از محدوده قابل مشاهده یکدیگر دور افتاده‌اند.
به تعداد هر ناظر، جهان قابل مشاهده وجود دارد. که با ما یا مماسند، یا متقاطع یا با فاصله.
مثلا محدوده یا جهان قابل مشاهده برای سامانه‌ی آلفا قنطورس چون فاصله‌ای از ما ندارد با ما متقاطع است.
درواقع هر چیزی که در جهان قابل مشاهده ماست، محدوده جهان قابل مشاهده‌اش با ما متقاطع است. اما سیاراتی که در بیرون از کره قابل مشاهده ما هستند اگر به اندازه شعاع قابل مشاهده از ما فاصله دارند پس مماسند، بیشتر از این دیگر کره‌ی قابل مشاهده‌شان با ما فاصله دارد.
حال همه اینها را در حال حرکت و چرخش تصور کنید.
🚀 @ofoghroydadd
به باور من اگر توانستید از این توضیحات و در کل این بحث جهان قابل مشاهده، در ذهن خود تصوری ایجاد کنید و آن را متوجه شوید واقعا از نظر هوش فضایی برتر از میانگین هستید. اما اگر نتوانستید به معنای برتر نبودن هوش فضایی شما نیست، چون شاید توضیحات من بد است یا پیش زمینه ندارید.
امیدوارم آهنگ‌هایی که روی اینگونه ویدئوها می‌گذاریم مناسب باشند.
Post #12550
2.91K
