🌈⋆˙Illumination⋆˙

𝐍𝐢𝐧𝐭𝐡 𝐂𝐡𝐚𝐥𝐥𝐞𝐧𝐠𝐞 ᦰ

این پیام رو فور کنید توی چنلتون و سلبریتی مورد علاقتون رو بگید تا بهتون یه moodboard بدم.
- اگر دوست داشتید میتونید رنگ هم انتخاب کنید.
ظرفیت تا وقتی که خط بخوره.

به قول تامبلر،
The love was there. It didn't change anything. It didn't save anyone. But it was there.
(Or was it? I guess I'll never know.)

آهنگ‌های غصه و گریه و سوگواری‌تون رو برام می‌فرستید؟ pretty please؟ :*

Just realized Pangender Pansexual Gerry Keay can save me from the fate of ophelia.

تصورم از کلوپیدوگرل:

می‌دونید پرفروش‌ترین داروی تاریخ فارماکولوژی چیه؟ آترووستاتین. پایین آورنده چربی خون. (احتمالا به لطف آمریکایی‌ها.)
دومی چیه؟ یه داروی ضدپلاکت به اسم کلپیدوگرل.

حتی با اینکه خیلی از این درس خوشم میاد و برام جالبه و مفید هم هست، این فکت که می‌دونم اگه دست خودم بودم از زمانم واسه خوندن و حفظ کردن این استفاده نمی‌کردم باعث می‌شه درس خوندن برام شکنجه باشه. 🙏

یه کم عجیبه برام که این‌جور پست‌ها رو on a high note تموم کنم. شبیه یه مدل جدید لباسه که به پوشیدنش عادت ندارم و حس می‌کنم بهم نمیاد. ولی چی‌کار میشه کرد، حقیقت این روزهاست. قصد ندارم به خاطر ترس‌ها و ناامیدی‌های آموخته‌ام حقیقت رو برای خود آینده‌ام سانسور کنم.

دیشب خیلی اعصابم خرد بود راجع به همه چیز. برنامه‌های به هم‌ریخته و دویدن‌های نرسیده. با اینکه می‌دونستم اوضاع می‌تونست از این بدتر باشه و باید با همین امکاناتی که دارم make the best of the situation بکنم... ولی از کل این قضیه فرصت را غنیمت شمار خسته شدم‌.
می‌خوام یه بارم که شده اوضاع خودش خوب باشه و من راجع بهش تنبل باشم. خود به خود برنامه‌ها جور بشه و آدم‌ها متوجه بشن و اتفاقات خوب بیفتن بدون اینکه من بخوام همه چیز رو میکرومنیج کنم که به یه فاجعه ختم نشه.
ولی وقتی حرف می‌زنیم همه چیز بهتر می‌شه. درحالیکه به معنی واقعی کلمه هیچ چیزی توی دنیای واقعی تغییر نمی‌کنه، صرفا در اون لحظات احساس می‌کنم آستانه تحملم بالاتره، ناراحتی‌هام سفیدتره و شیشه‌های عینکم رنگی‌تر.
و آیا این قشنگ‌ترین و ترسناک‌ترین چیز ممکن نیست؟

این استاد فرجو که بخش اعظم فارما رو داره درس می‌ده خیلی دوست دارم. وسط پاور و ویدئوهاش یهو می‌بینی عکس حیوونای گوگولی گذاشته و راجع بهشون کامنت می‌ده. مثلا پاندا گذاشته بود گفت:"نمی‌دونم کجای این موجودات به هنرهای رزمی می‌خوره که توی انیمیشن ازش استفاده کردن. شاید به خاطر اون سیاهی دور چشمشه که انگار مشت خورده." 😭🤏

فارماکولوژی خوندن واقعا جالبه. چون همه داروهایی که مقدار کمشون از مرگ حتمی نجاتت می‌دن رو یه کم بیشتر مصرف کن، و از هزار روش مختلف داغونت می‌کنن.

Hindsight 20/20:
همون معادل معما چو حل گشت آسان گشت. مثل همون وقتی‌ که معلوم شد گیمن متجاوزه و یه سری اومدن گفتن آره از اولم معلوم بود یه چیزیش مشکل داره. چون نه؟ نبود؟ 😭 لیترلی زن اولش و تمام قربانیان‌اش و همکارانش که از نزدیک می‌شناختنش رو گول زده بود دیگه ما افراد پاراسوشال چیکاره باشیم؟ 😭
ملت از هرچیزی دیگه واسه holier than thou بودن و virtue farming استفاده می‌کنن حتی به بهای عذاب وجدان دادن به بقیه.

یا مثلا کتاب‌های گیمن. نمی‌دونم ولی جدی محتوای فاکدآپی دارن. الان که با مدرک می‌دونیم خودش هم آدم فاکدآپیه حس hindsight 20/20 می‌ده... ولی خب. این که بدونی آرتیست چی بوده کمک بهتری به درک آرت می‌کنه.

مثلا اون روز یکی تو تیک‌تاک کل نکات میساجنستیک و نژادپرستانه هری پاتر رو جمع کرده بود و یه حرف خوبی زد: کل کرکتر‌های هری پاتر، حتی هیروها، یا خیلی آدم‌های بدی هستن یا نویسنده باهاشون خیلی بده.
یعنی حتی اگه رولینگ پابلیکی انقدر خودشو خراب نکرده بود، همچنان این بد بودنش به درون اثرش نفوذ کرده طوری‌که ناخودآگاه حس کنی یه چیزی اشتباهه.

نه راستش. آرت و آرتیست رو نمی‌شه از هم جدا کرد چه طرف مرده باشه چه نمرده باشه. به نظرم آدم باید وقتی یک آرتی رو کانسوم می‌کنه ته ذهنش عقاید و اهداف سازنده‌ی اون رو در نظر داشته باشه چون امکان نداره ناخودآگاه وارد آرتش نشه.

https://t.me/OfCherryfulThings/16061
شما آرت رو از ارتیست جدا میدونید؟

I'm so grateful for the pervillege of midnight tea you have no idea.☕️💥

Telling everything and not even half of it being understood, vs saying nothing yet being perceived perfectly.
Sunbeams after the darkest night.