شبح میانِ مه از بوی سوختن می‌گفت
...و حدس و حادثه در چشم او سخن می‌گفت

هزار واژه‌ی نارنجیِ تب‌آلوده
از آتش نو و خاکستر کهن می‌گفت

کبوتری که پر و بال ارغوانی داشت
ز قتل‌عام گل سرخ در چمن می‌گفت

دوباره چشم فلق هول تیرباران داشت
وز آن جنازه‌ی بی‌گور و بی‌کفن می‌گفت

که با دهان بی‌آوازِ نیم‌باز، انگار
در آن سپیده‌ی خونین «وطن وطن» می‌گفت



صدای گریه‌ی رودابه بود و مویه‌ی زال
که از تداعی تابوت و تهمتن می‌گفت

غبار و خون به‌هم از راه می‌رسید به ماه
سوار اگر چه همه از نیامدن می‌گفت



به باغ سوخته با چشم اشک‌بار، نسیم
برای تسلیت از بوی یاسِ من، می‌گفت



#حسین_منزوے



‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌⚜~|📖@novelsorena🖋|~⚜