نوشتن ادبی چیست؟

نوشتن ادبی از سبک‌های مورد علاقه‌ی نویسندگان و هنرمندان است. زمانی که ما به نوشته‌ی خود آرایه‌های ادبی و عنصر خیال را اضافه کنیم نوشته‌ای ادبی داریم.
نوشته‌ی ادبی، مقابل نوشته‌ی علمی قرار می‌گیرد. این زبان برعکس زبان علمی سرراست و صریح نیست و رمزوراز و پیچیدگی ندارد.

در قدیم برای نوشته‌های علمی از تکنیک‌های ادبی کمک می‌گرفتند. اما با تخصصی‌‌شدن علوم و تفکیک‌شان از هم، نیاز به زبانی ساده و قابل فهم بود.

محاوره‌نویسی و نوشتن ادبی رابطه‌ی نزدیکی دارند. نوشتن ادبی بیشتر در شعر، داستان، سینما و تئاتر کاربرد دارد. دقیقاً در جاهایی که محاوره‌نویسی اجازه‌ی ورود دارد. اما این دو با هم فرق دارند. در تمام نوشته‌های محاوره‌ای عنصر خیال یا تشبیه، مبالغه و… وجود ندارد. همین طور که تمام مکالمات روزانه‌ی ما این‌طور نیست. (باز هم لازم است تفاوت محاوره‌نویسی و شکسته‌نویسی را به‌یاد داشته باشید. #محاوره_نویسی )

نوشته‌های ادبی خواننده را به کشف دعوت می‌کنند و لطافت و شاعرانگی‌اش مخاطب را به دنبال خود می‌کشد. زبان ادبی دایره واژگان مخصوص خود را دارد. برای درک آثار ادبی باید به رمزورازهای آن مسلح بود. برای درک اینکه نوشتن ادبی چیست متن زیر که نوشته‌‌ای از منوچهر آتشی‌ست را می‌خوانیم:

«و شمایل آن درخت که افتاد چقدر شبیه افتادن کسی بود که آمده بود کویر را جنگل کند…»

#نوشتن_ادبی
#یک_جرعه_نویسندگی

🌱…📄⚜@novelsorena⚜📄…🌱