پست شماره ۳
فسبح باسم ربک العظیم
سبح اسم ربک الاعلی
آیه اول سه بار در قرآن تکرار شده است:
واقعه ۷۴
واقعه ۹۶
حاقه ۵۲
و آیه دوم یک بار در قرآن آمده است:
اعلی ۱
تقريبا تمامی مترجمان و مفسران این دو آیه را همانند یکدیگر و با کمی اغماض اینگونه ترجمه کرده اند:
«پروردگار بزرگ خود را با نام تسبیح کن»
یا
«نام پروردگار بزرگ خود را تسبیح کن»
با عنایت به مطالب اشاره شده «العظیم» و «الاعلی» صفت برای «اسم» هستند، نه «رب».
و آنچه در این آیات «عظیم» و «اعلی» هست، «اسمِ رب» هست، نه خودِ «رب». متأسفانه مترجمان به این نکته دقت نکرده اند و نمی کنند.
حتی معمولاً در ترجمه هیچ تفاوتی بین «عظیم» و «اعلی» قائل نمی شوند و هر دو را «بزرگ» ترجمه کرده اند.
گویا خداوند برای تنظیم قافیه آیات از این دو کلمه برای یک معنا استفاده کرده است.
با جميع مطالب ذکر شده می توان به بزرگی و عظمت این «اسم» پی برد.
اهمیت این «اسم» وقتی روشن میشود که متوجه باشیم خداوند در این آیات به پیغمبر خود صلی الله عليه وآله - کسی که قرآن و ذکر را نه فقط بر وی، که برای وی نازل کرده است - میفرماید: اگر میخواهی تسبیح کنی یا «اسم اعلی»ی ربِ خود را تسبیح کن و یا با «اسم عظیم»ش این کار را انجام بده.
اهمیت تسبیح رب با این اسامی (عظیم و اعلی) به حدی است که طبق نقل کتب روایی پس از نزول آیه «فسبح باسم ربک العظیم»، پیغمبر اکرم صلی الله عليه و آله فرمودند:
«اجعلوها في ركوعكم»
و پس از نزول آیه «سبح اسم ربک الاعلی» فرمودند:
«اجعلوها في سجودكم»
@nojabaaa
Post #5
993