‌
‌‌بنا بر توصیف فایدروس، عشق قوی‌ترین عامل کسب فضیلت و سعادت است، به این دلیل که می‌تواند هنگام انجام فعالیت‌های شریف موجب احساس سعادت شود و هنگام دست‌زدن به کارهای پست احساس شرم پدید آورد. مطلبِ مهم توضیح این نکته است که عشق چگونه می‌تواند عشق به زیبایی والا را در فرد برانگیزاند. اما فایدروس میان زیبایی راستین، که متعلقِ حقیقیِ میل است، و زیباییِ دروغین تمایزی برقرار نمی‌کند. چرا ممکن نیست که فرد، در مسیر نیل به زیبایی، به‌جای جستنِ فضیلت، به التذاذ جنسی اکتفا کند؟
پاوسانیاس با فایدروس هم‌نظر است که عشق می‌تواند به کسب فضیلت بینجامد، اما او واقف است که همۀ اقسام عشق به‌دنبال فضیلت نیستند.به همین دلیل او میان دو گونه عشق تمایز می‌نهد. عشقِ نیک بیش از آنکه جویای بدن باشد در پی نفس است. می‌توانیم بگوییم که عشقِ به بدن با التذاذ جسمانی مرتبط است اما عشق به نفس در پیوند با التذاذ معنوی است، یعنی آن لذتی که از کمال حاصل می‌شود، چه این لذت برآمده از کمال‌یافتنِ معشوق به‌دست عاشق باشد یا برآمده از میلِ معشوق به اینکه عاشق او را به کمال برساند
‌
‌راهنمای خواننده: ضیافت افلاطون
توماس کوکسی
ترجمهٔ سیدمحمدعلی شامخی