خشونت فرهنگ، که نخستین تأثیر ملموس و صدمه‌اش همان بی‌خانمان شدن و کارتن‌خوابی است، به خشونت فیزیکی دیگران مشروعیت می‌بخشد. خشونت فیزیکی علیه معتادها در طیفی از کردارها، از ضرب و شتم گرفته تا کشتن، عملی می‌شود. مردم محلۀ دروازه‌غار، به واسطۀ این‌که هر روز و از نزدیک با معتادهای کارتن‌خواب برخورد می‌کنند، بیش از همه تحت‌تأثیر این خشونت فرهنگ به طور عملی به حضور معتادها واکنش نشان می‌دهند: لگد می‌زنند، فحش می‌دهند و بساطشان را به هم می‌ریزند. مأموران دولتی هر جایی در کوچه و خیابان دروازه‌غار که معتادها را بیابند وحشیانه کتک می‌زنند. اما تراژیک‌ترین و تندترین خشونت فیزیکی، در کمپ‌های ترک اجباری روی می‌دهد. مثلاً کمپ شفق، یا به قول خود معتادها اردوگاه شفق، جایی است که چون فقط معتادها متصدیان کمپ را می‌بینند، عریان‌ترین واکنش‌ها نمایان می‌شوند: تحقیر کردن، کتک زدن، گرسنگی دادن، مریض کردن و کشتن. نتیجۀ خشونت فرهنگ، شکل گرفتن یک «فرهنگ ترور» تمام‌عیار علیه معتادهاست.
از کتاب «افیون‌زدگان»
مردم‌نگاری در جنوب تهران
اصغر ایزدی جیران
پژوهش‌های اجتماعی دربارهٔ ایران (۴)
Post #9435
4.12K
- ❤ 10