👇🏻👇🏻
رشد صنعت نساجی بمبئی در دوره‌ای رخ داد که بازارهای مالی شهر نیز دستخوش نوسان‌های شدید بودند.
جنگ داخلی آمریکا در سال‌های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵، تجارت پنبه را دگرگون کرد و افزایش تقاضا و قیمت پنبه، زمینهٔ سفته‌بازی و رونق بازار سهام بمبئی را فراهم آورد.
با پایان جنگ، بازار با مشکلات و زیان‌های سنگینی روبه‌رو شد. زندگی‌نامهٔ تاریخی دین‌شاو به رفتار او در این دوره اشاره می‌کند و می‌نویسد که وی در برابر برخی از زیان‌های مالی دیگران، بدهی‌هایی را بخشید و به کسانی که گرفتار خسارت شده بودند کمک کرد.
این اقدام را باید در کنار فعالیت‌های خیریهٔ او دید؛ هرچند برای ارزیابی دقیق ابعاد آن، باید به اسناد مالی و گزارش‌های هم‌زمان مراجعه کرد.
در هر حال، کارنامهٔ دین‌شاو نشان می‌دهد که جایگاه اقتصادی او تنها بر پایهٔ گسترش کارخانه‌ها شکل نگرفته بود؛ او در شبکه‌ای از روابط تجاری، مالی و اجتماعی فعالیت می‌کرد که بخشی از تاریخ رشد بمبئی را تشکیل می‌دهد.

۴. نیکوکاری؛ از بیمارستان تا آموزش فنی و پژوهش
دین‌شاو پتی بخش قابل توجهی از ثروت خود را به امور خیریه و خدمات عمومی اختصاص داد. زندگی‌نامهٔ او در فرهنگ زندگی‌نامهٔ ملی بریتانیا چند نمونهٔ روشن از این اقدامات را ثبت کرده است.
از جمله، او بیمارستان پتی برای بانوان و کودکان را بنیان گذاشت، مبلغ یک لک روپیه برای ساخت آسایشگاهی برای بیماران جذامی اختصاص داد و بیمارستانی برای جانوران به یاد همسرش، ساکربای پتی
(Sakarbai Petit)
ایجاد کرد.
او همچنین املاکی در بمبئی و پونا برای تأسیس آزمایشگاه‌های پژوهشی در اختیار نهادهای مربوط قرار داد.
یکی دیگر از اقدامات مهم او، پشتیبانی از آموزش فنی بود. در دوره‌ای که کارخانه‌ها به نیروی متخصص نیاز داشتند، اختصاص امکانات برای آموزش حرفه‌ای و فناوری می‌توانست به توسعهٔ صنعتی کمک کند.
دین‌شاو برای استقرار مؤسسهٔ فنی یادبود پنجاهمین سالگرد سلطنت ملکه ویکتوریا در بمبئی نیز اقدام کرد.
این اقدامات، سه حوزهٔ مهم را به یکدیگر پیوند می‌دادند: بهداشت عمومی، گسترش دانش و تربیت نیروی متخصص. از این نظر، نیکوکاری او تنها به کمک‌های پراکنده محدود نبود، بلکه بخشی از آن به ایجاد امکانات ماندگار برای جامعه اختصاص داشت.

۵. حمایت از زرتشتیان ایران؛ میراثی فراتر از هند
یکی از مهم‌ترین بخش‌های کارنامهٔ دین‌شاو پتی، مشارکت او در پشتیبانی از زرتشتیان ایران است؛
جامعه‌ای که در دورهٔ قاجار با محدودیت‌های اقتصادی، اجتماعی و دینی روبه‌رو بود.
در سدهٔ نوزدهم، گروهی از پارسیان هند برای کمک به هم‌کیشان خود در ایران، فعالیت‌های سازمان‌یافته‌ای را آغاز کردند.
یکی از نهادهای مهم این جریان، انجمن بهبود وضعیت زرتشتیان ایران بود که در منابع انگلیسی با نام
Society for the Amelioration of the Conditions of the Zoroastrians in Persia
شناخته می‌شود.
دین‌شاو پتی از پشتیبانان و چهره‌های مهم این فعالیت‌ها بود.
این جریان به اعزام مانکجی لیمجی هاتریا
(Manekji Limji Hataria)
به ایران در سال ۱۸۵۴ انجامید. مأموریت او بررسی وضعیت زرتشتیان، شناخت مشکلات آنان و پیگیری راه‌هایی برای بهبود شرایط زندگی‌شان بود.
هاتریا سال‌ها در ایران فعالیت کرد و در زمینه‌هایی مانند آموزش، بازسازی برخی بناهای دینی و پیگیری حقوق زرتشتیان نقش داشت.
تلاش‌های او با پشتیبانی مالی و سازمانی پارسیان هند ارتباط داشت.

🙏نقش دین‌شاو پتی در لغو جزیه👏🏻
یکی از مهم‌ترین مشکلات زرتشتیان ایران، پرداخت جزیه و فشارهای ناشی از آن بود. لغو این مالیات نتیجهٔ یک تلاش طولانی و چندجانبه بود که در آن، زرتشتیان ایران، نمایندگان پارسیان هند و برخی شخصیت‌های سیاسی و دیپلماتیک مشارکت داشتند.
بر پایهٔ مدخل پژوهشی «مانکجی لیمجی هاتریا» در دانشنامهٔ ایرانیکا، دین‌شاو پتی با پیگیری درخواست هاتریا، از لرد نورث‌بروک
(Lord Northbrook)،
نایب‌السلطنهٔ هند، خواست برای بهبود وضعیت زرتشتیان ایران از نفوذ سیاسی بریتانیا استفاده کند.
این پیگیری به فشارهای دیپلماتیک بر حکومت قاجار کمک کرد.
در سال ۱۸۸۲، لغو جزیهٔ زرتشتیان ایران به‌صورت رسمی اعلام شد.
البته این دستاورد را نباید به یک فرد محدود کرد.
کوشش‌های هاتریا، فعالیت انجمن، پشتیبانی مالی پارسیان هند و فشارهای دیپلماتیک، همگی در این روند نقش داشتند.
اهمیت دین‌شاو پتی در این بود که به‌عنوان یکی از چهره‌های بانفوذ پارسی، از امکانات اقتصادی و ارتباطات سیاسی خود برای پیشبرد این هدف بهره گرفت.
این بخش از زندگی او، پیوند تاریخی پارسیان هند و زرتشتیان ایران را به‌روشنی نشان می‌دهد: جامعه‌ای که در هند از امکانات اقتصادی بیشتری برخوردار شده بود، برای یاری‌رساندن به هم‌کیشان خود در سرزمین نیاکان نیز اقدام کرد.
👇🏻👇🏻