‏مطالعات قدیمی نشان داده بودند که پس از آسیب دائمی به FEF یا SC، توانایی ایجاد ساکاد بعد از مدتی تا حدی برمیگردد. حتی در برخی مطالعات، پس از برداشتن کامل SC، تحریک الکتریکی FEF همچنان می ‌توانست ساکاد ایجاد کند. این یافته ‌ها باعث شد این فرض مطرح شود که دو مسیر نسبتا مستقل برای تولید ساکاد وجود دارد: یک مسیر مستقیم از FEF به مدارهای حرکتی ساقه‌ مغز و یک مسیر دیگر که از FEF به SC می‌ رسد و سپس به ساقه‌ مغز ادامه پیدا می ‌کند.
اما این تفسیر یک محدودیت مهم داشت. در آسیب های دائمی، مغز زمان کافی برای سازگاری شبکه ‌های عصبی را دارد. بنابراین بازگشت عملکرد پس از آسیب لزوما نشان نمی ‌دهد که مسیر مستقیم FEF به ساقه‌ مغز از ابتدا و به ‌تنهایی برای تولید ساکاد کافی بوده است. ممکن است مسیر های دیگر در طول زمان تقویت شده باشند و عملکرد از دست ‌رفته را جبران کرده باشند، فرآیندی که با نام نوروپلاستیسیتی هم شناخته می شود.
آقای Wurtz و همکاران برای بررسی مستقیم این مسئله، به‌جای ایجاد ضایعه دائمی، SC را به ‌طور موقت و برگشت ‌پذیر غیرفعال کردند. همزمان، FEF را به‌صورت الکتریکی تحریک کردند تا ببینند آیا هنوز می‌توان ساکاد ایجاد کرد یا نه. ناحیه‌ای از SC انتخاب می ‌شد که تقریبا همان جهت و دامنه‌ ساکادی را نمایندگی می ‌کرد که با تحریک FEF ایجاد می ‌شد.
منطق آزمایش ساده بود: اگر مسیر مستقیم FEF به ساقه‌ مغز به ‌تنهایی کافی باشد، خاموش کردن SC نباید اثر زیادی بر ساکاد ناشی از تحریک FEF داشته باشد. اما اگر FEF برای تولید ساکاد به SC وابسته باشد، غیرفعال کردن SC باید این ساکاد را مختل کند.
نتایج نشان دادند که وقتی ناحیه‌ی غیر فعال ‌شده در SC با ناحیه ‌ای که با تحریک FEF فعال می ‌شد هم ‌راستا بود، تحریک FEF دیگر نمی‌ توانست ساکاد ایجاد کند. حتی افزایش شدت تحریک FEF هم نتوانست این اثر را جبران کند.
در شرایطی که ناحیه غیرفعال ‌شده در SC دقیقا با بردار ساکاد ناشی از تحریک FEF منطبق نبود، ساکاد به‌ طور کامل حذف نمی ‌شد، اما جهت و دامنه‌ آن تغییر می‌ کرد. این تغییرات با این دیدگاه سازگار بود که مشخصات نهایی ساکاد از فعالیت جمعیتی نورون ‌ها در نقشه SC به دست می ‌آید
در مجموع، این مطالعه نشان داد که در مغز سالم، مسیر مستقیم FEF به ساقه مغز به‌ تنهایی برای تولید یک ساکاد دقیق کافی نیست. FEF و SC به ‌صورت تعاملی با یکدیگر همکاری می‌کنند و SC بخش مهمی از انتقال و شکل ‌دهی فرمان ساکاد پیش از رسیدن آن به مدارهای حرکتی ساقه‌ مغز است. به همین دلیل، بازگشت عملکرد در مطالعات ضایعه ‌ای قدیمی احتمالا بیشتر نتیجه‌ سازگاری عصبی بوده است تا وجود دو مسیر کاملا مستقل.


#Eye_Movements
#Robert_Wurtz

https://journals.physiology.org/doi/full/10.1152/jn.2001.85.2.804

📱نورواینک (NeuroInk Lab)
تلگرام | اینستاگرام | توییتر(ایکس) | لینکدین‌