"بانوی قرن 19ام"

- بانوی قرن19ام.

[دیگه حتی نمی‌خوام بگم اعتراف یک مجنون]

- بانوی قرن19ام.

- بانوی قرن19ام.

پارت اول، پارت دوم ↑

- بانوی قرن19ام.

شاید دو کلمه بود که شنیده شده‌بود، اما در سر دختر یک پژواک پر تکرار شده بود. هرچقدر بیشتر می‌گذشت، بیشتر سرش از هجوم آن جمله با صدای بلندش گیج می‌رفت! قدمی به عقب برداشت، به مردی خیره ماند که حالا گلوله صاف در قلبش بود و لبش به خنده باز. در ذهنش یک چرا پررنگ شد. چرا حالا؟ چرا امشب؟ چرا باز هم زمانی که نباید؟
سال‌ها قبل وقتی برای اولین بار او را دیده بود، مرد حتی نیم نگاهی خرج چشمانش نکرده بود، دختر به پای غرورش گذاشته بود. اما هروقت به گوشش می‌خورد پای یک قمار در میان است که یک سرش به او وصل می‌شود، بی‌دلیل و با بهانه‌های مختلف به قمارخانه می‌رفت. انگار آن چند دقیقه کنارش بودن چه چیزی به او می‌داد که برایش از دور ‌ترین نقاط هم دل به جاده می‌زد.
تنها یک‌بار برایش چای برده بود، لیوان را روی میز گذاشته بود و مرد فقط با یک سر تکان دادن تشکر کرده بود. آن هم بدون اینکه باز نگاهی خرج آن چشمان مشتاقش بی‌اندازد. دختر همان شب گفت دیگر خودش را نزدیک او نمی‌کند. چرا که غرورش اجازه‌ی دیدن او را نمی‌دهد.
اما هیچ وقت نفهمید، مرد آن فنجان چای را تا آخر شب کنار خودش نگه داشته بود. جای دستان ظریف دخترک را لمس می‌کرد و آن فنجان را برای لبخند زدن بهانه می‌کرد.
نمی‌دانست حتی یک فنجان که به دستانش آغشته شدند چقدر دوست داشتنی می‌تواند باشد.
سال‌ها به همین منوال گذشت، هر دو با یک فاصله‌ای مشخص به اسم غریبگی از کنار هم گذشتند، بی‌آنکه بدانند دیگری در اشتیاق یک نگاه می‌تواند بمیرد. اما سکوتشان، امان از سکوت خانه‌مان سوزشان که برای هر دو جواب شده بود.
از همان لحظه‌ای که خبر عروسی دختر به گوش مرد رسید، هیچ‌چیز مثل قبل نبود. اما سکوت هنوز پای میز زندگی حرف اول را می‌زد. به قانونش فکر می‌کرد، به آنکه همه فکر می‌کردند او از زن‌ها نفرتی دارد که نمی‌گذارد پای میزش بنشینند، اما کسی نمی‌دانست دلیلش همان دختری بود که یک روز اتفاقی در قمارخانه دیده بود. همان دختری که از اول فهمیده بود، اگر روبه رویش به قمار نشیند، در نگاه اول به چشم‌های سیاهش خواهد باخت.
آن شب اما فرق داشت، آن شب باخت بود و مرگ. یک برنامه‌ی از پیش تعیین شده. همان بازی‌ای که از اول برای باختن پا پیش گذاشته بود. اما توقع نداشت دخترک هم با جانش به میدان او بیاید. اما بد نشد، بالاخره اعتراف کرد. به دوست داشتنش. به عشقِ دلربای چشم‌مشکی‌اش! حالا با خیال راحت به سوی مرگ می‌رفت، بی‌آنکه در عروسی معشوقه‌اش حضور داشته باشد.
و اما در کنار این صحنه‌ دختری آرزوهایش به خاک نشسته بود. چرا که تازه تمام نگاه‌های پشت میز، سکوت‌های چندین ساله برایش معنا پیدا کرده بودند. عشقشان دو طرفه بود. یک انتظار که پایانش معشوقه قاتل عاشق شد! و حالا وقتی که دختر برای آن ازدواج میلی نداشت و می‌خواست به مرگی خودخواسته محکوم شود. حتی آن حق‌هم از او سلب شده بود. فکر می‌کرد دوستش ندارد، پس برایش مهم نبود خانواده‌اش با چه کسی برایش تدارک عروسی ببیند. هیچ وقت قرار نبود عروس دیگری شود. اما پای میز مرگ یک لحظه دلش برای ندیدن عشقش لرزید و مرگ را یک فاصله دید. یک جدایی ابدی از آن چشمان عسلی! اما مرگ بهتر از ازدواج با کسی بود که حتی صورتش را به یاد نداشت.
حالا قماربازی که یک عمر در تمام قمار‌ها از باختن جلو زده بود، آن شب بهای تمام نباختن‌هایش را به سکوتش باخت. به حرفی که باید زودتر‌ از شلیک گلوله می‌زد. و شاید دنیا برای هیچکس صبر نکند. نه حتی دخترکی که می‌خواست با باختن در جنگ قلبش برود و برنده شود.
ناباور خیره شد به جسد روبه رویش.. قدمی نزدیک شد، اسلحه را در دست گرفت و زمزمه کرد من هم همینطور. و ماشه را برای مغزش کشید.
اما چشمانش بسته نشد، باز بود. آن تفنگ تنها یک گلوله داشت. و خرج شده بود برای دیگری. پس اشک‌هایش را پس زد. و برای آخرین بار در چشمان عسلی‌اش نگاه‌کرد.. پیش از آنکه دیر شود رفت.
آن شب برای اولین بار حتی قدیمی‌ترین قمارباز ها هم به باخت نگاهی متفاوت داشتند. شاید برای اینکه میان عشق گاهی زود دیر می‌شود.
و برای آن دو یک جمله وجود داشت، که شاید در ذهن یکی‌شان قرار بود تا قرار بعدی مرگ زمزمه شود.
ما هر دو باختیم.. تو به من و من به تو!
و شاید هر دو به قماری که زندگی بی‌اجازه برایمان ترتیب داده بود!

- بانوی قرن19ام

- بانوی قرن19ام.

- بانوی قرن19ام.

- بانوی قرن19ام.

پاییز🍂

- بانوی قرن19ام.

- بانوی قرن19ام.