شاید مشکل عصر ما این نباشد که بیش از حد لذت می‌بریم؛
مشکل این باشد که دیگر بلد نیستیم بدون تحریک مداوم زندگی کنیم.
چند دقیقه بی‌حوصلگی؟ گوشی.
اضطراب؟ اسکرول.
تنهایی؟ یک محرک دیگر.
خستگی؟ باز چیزی برای فرار.
کم‌کم مغز یاد می‌گیرد که هر ناراحتی کوچکی باید فوراً خاموش شود.
و این‌جا اتفاق عجیبی می‌افتد:
چیزی که دیروز لذت بود، امروز فقط «عادی» است.
برای همان حس قبلی، باید بیشتر ببینی، بیشتر مصرف کنی، بیشتر تحریک شوی.
شاید خطرناک‌ترین بخش اعتیاد همین باشد؛
نه اینکه چیزی بیش از حد به ما لذت بدهد،
بلکه اینکه زندگی معمولی دیگر به اندازه‌ی کافی برایمان زنده نباشد.
و شاید آزادی، از جایی شروع شود که دوباره بتوانیم کمی با سکوت، ملال و ناراحتی خودمان تنها بمانیم.
فکر می‌کنید ما واقعاً دنبال لذت بیشتریم، یا فقط دیگر تحمل لحظه‌های بدون لذت را نداریم؟

naghde_ketab