نقال باشی

با آغاز دور جدید درگیری‌ها در ۱۷ و ۱۸ شهریور ۱۴۰۵ در یمن، در مجموعه‌ای از استوری‌ها به شرح وضعیت پرداختم. در صورت تغییر وضعیت میدانی، این مجموعه تکمیل خواهد شد.

@Naghal_bashi

راز ماشین‌های لوکس تهران

شاید شما هم مثل من، هنگام گشت‌وگذار در خیابان‌های شهر، چشم‌تان به ماشین‌های گران‌قیمت آخرین‌مدل افتاده باشد و این سؤال برایتان پیش آمده باشد: این ماشین‌ها در شرایط تحریم چطور وارد کشور می‌شوند؟ چطور از سد تحریم‌ها عبور می‌کنند؟

@Naghal_bashi

نقال باشی pinned «با توجه به بسته شدن صفحه اصلی اینستاگرام من و نتیجه ندادن پیگیری‌ها، فعلا در صفحه پشتیبان در خدمت شما هستم: Ali_aardam https://www.instagram.com/ardam.backup?stkn=MTRxZGJubHA1Nm9pdQ==»

با توجه به بسته شدن صفحه اصلی اینستاگرام من و نتیجه ندادن پیگیری‌ها، فعلا در صفحه پشتیبان در خدمت شما هستم:
Ali_aardam

https://www.instagram.com/ardam.backup?stkn=MTRxZGJubHA1Nm9pdQ==

اینستاگرام صفحه من رو برای بار سوم بست ...

سفر تاریخی به منطقه الموت

(آشنایی با تاریخ و افسانه‌های اسماعیلیان از الموت تا قاهره، پیدایش اسماعیلیه و باورهای آنان، کیستی قرمطیان، تاریخ مختصر فاطمیان مصر و ایجاد نزاریان)
همراه با علی آردم

دو روزه؛ از پنج شنبه ۲ مهر ۶ صبح تا جمعه ۳ مهر ساعت ۲۰
بازدید از قلعه حسن صباح، قلعه لمبسر، دریاچه اوان، کاروانسرای سعد السلطنه قزوین
اقامت در اقامتگاه بومگردی (کف خواب)

خدمات: مجوز، بیمه، راهنما، وسیله نقلیه دو وعده صبحانه، یک وعده شام، یک شب اقامت در اقامتگاه بومگردی
قیمت: ۹،۴۰۰،۰۰۰ تومان

برای ثبت با سید مهدی دهدشتی در اپلیکیشن تلگرام به شماره  ۰۹۱۲۲۵۲۴۸۶۹ تماس حاصل فرمایید.

@smdehdashti

بعد از مدت‌ها، یه توضیحی بر وضعیت فعلی گفتم.

@Naghal_bashi

🚈 سفر به خوارزم و فرارود

🧭 برنامه:
۸ روز و ۷ شب
۲ شب سمرقند – ۲ شب بخارا – ۱ شب خیوه – ۲ شب تاشکند

🗓 تاریخ:
۱۲ تا ۱۹ مهر ۱۴۰۵

💰 هزینه: ۱۳۰۰ دلار + بلیت هواپیما + هزینه ویزا

📝 توضیحات:
۱. هزینه اقامت به‌صورت اتاق دو نفره (تویین یا دبل) و هزینه اتاق تک‌نفره بیشتر است.

۲. هزینه دریافتی شامل موارد زیر:
تمام اقامت‌ها با صبحانه در بوتیک‌ هتل‌های زیبا- کلیه‌ حمل‌ونقل‌های درون‌شهری و برون‌شهری - ورودی کلیه‌ سایت‌های تاریخی

۳. در صورت درخواست مسافران، برنامه تاجیکستان به این برنامه اضافه می‌شود.

📞 ثبت‌نام و اطلاعات بیشتر:
@smdehdashti

هفته گذشته، آمریکا و ونزوئلا از توافقی رونمایی کردند که ابعادش حتی با معیارهای استعماری تاریخ نفت هم حیرت‌انگیز است: ۱۷ میدان نفتی با حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخیره اثبات‌شده در قالب امتیازهایی صدساله در اختیار یک شرکت خصوصی قرار می‌گیرد. دولت آمریکا در شرکت مادر آن ۳۵٪ سهم خواهد داشت، می‌تواند ۲۰٪ نفت تولیدی را به قیمت تمام‌شده بخرد و برای خرید باقی تولید نیز حق تقدم خواهد داشت. حتی ترکیب هیئت‌مدیره شرکت هم تحت نظارت واشنگتن قرار می‌گیرد.

اما شاید مهم‌تر از خود قرارداد، زبانی باشد که کاخ سفید برای توضیح آن انتخاب کرده است: «بازگشت دکترین مونرو» و بیرون‌راندن نفوذ قدرت‌های خارجی از «نیمکره ما».

چند ماه پیش، در استوری «از زایش یک قاره تا بوی نفت»، داستان ونزوئلا را از استقلال آمریکای لاتین و بولیوار آغاز کردیم و تا زمان چاوز و تقابل کاراکاس و واشنگتن دنبال کردیم. حالا انگار تاریخ، پس از دو قرن، دوباره به ابتدای همان داستان برگشته است. شاید بهتر باشد به‌جای شروع یک تحلیل تازه در باب وضعیت فعلی ونزوئلا، همان داستان را یک بار دیگر بخوانیم ...

@Naghal_bashi

⬅️ خون‌بس، جامعه‌‌ی دوقطبی و میانجی‌ها-۲

در سنت خون‌بس، این وظیفه بر دوش ریش‌سفیدان بود. آنان لزوماً از دو طرف برتر یا مقدس‌تر نبودند؛ تنها تفاوتشان این بود که هنوز در منطق انتقام غرق نشده بودند. آنان می‌توانستند چیزی را ببینند که دو طرف نزاع دیگر قادر به دیدنش نبودند: اینکه ادامه این مسیر، هیچ برنده‌ای نخواهد داشت. جامعه مدرن نیز به همین نقش نیاز دارد؛ فقط نام ریش‌سفید تغییر کرده است. امروز این نقش را گاه روشنفکران، گاه سیاستمداران میانه‌رو، گاه شخصیت‌های مورد اعتماد عمومی، گاه نهادهای مدنی و گاه رسانه‌های مسئول بر عهده می‌گیرند. وظیفه آنان دفاع از یک طرف نیست؛ بلکه حفظ امکان گفت‌وگو در زمانی است که همه پل‌ها در حال سوختن است.
به همین دلیل، یکی از خطرناک‌ترین اتفاقاتی که می‌تواند در یک جامعه قطبی‌شده رخ دهد، بی‌اعتبار کردن همین میانجی‌هاست. تقریباً در همه منازعات، تندروهای هر دو سو، نخستین حمله را متوجه کسانی می‌کنند که خواهان توقف خشونت یا گشودن باب گفت‌وگو هستند. آنان را «خائن»، «سازشکار»، «وسط‌باز»، «ترسو»، «بی‌شرف»، «عامل دشمن» یا «عامل حکومت» می‌نامند؛ زیرا از نگاه تندرو، هرکس که خواهان توقف انتقام باشد، مانعی بر سر راه «پیروزی نهایی» است. هدف این برچسب‌ها، نقد استدلال میانجی‌ها نیست؛ بلکه سلب مشروعیت از خودِ نقش میانجی است.
دلیل این رفتار نیز روشن است: میانجی، منطق جنگ را مختل می‌کند. تندروها برای ادامه بسیج نیروهای خود، به جامعه‌ای دوقطبی نیاز دارند؛ جامعه‌ای که در آن فقط دو انتخاب وجود داشته باشد: «یا با ما، یا علیه ما.» در چنین فضایی، هر صدای سومی خطرناک است؛ زیرا یادآوری می‌کند که راه دیگری نیز وجود دارد. از منظر جامعه‌شناسی منازعات، این اتفاق تصادفی نیست. تندروها، آگاهانه یا ناآگاهانه، از قطبی‌سازی تغذیه می‌کنند. هرچه جامعه بیشتر به دو اردوگاه متخاصم تقسیم شود، نفوذ آنان نیز بیشتر می‌شود. میانجی اما دقیقاً خلاف این روند عمل می‌کند؛ او می‌خواهد تنش را کاهش دهد، امکان گفت‌وگو را حفظ کند و از رسیدن جامعه به نقطه بی‌بازگشت جلوگیری کند. بنابراین، طبیعی است که حضور او برای تندروها مزاحم باشد.
اگر جامعه‌ای واقعاً نگران آینده خود باشد، باید از کسانی که هنوز توان گفت‌وگو با هر دو طرف را دارند، محافظت کند؛ حتی اگر با بسیاری از دیدگاه‌هایشان موافق نباشد. این افراد قرار نیست همیشه محبوب باشند؛ کارکردشان چیز دیگری است. آنان آخرین پل گفت‌وگو میان دو اردوگاهی هستند که هر روز بیشتر از یکدیگر فاصله می‌گیرند.
اما چرخه انتقام، ویژگی دیگری نیز دارد: مسابقه بر سر قربانی بودن. آنان که دیگران را به ادامه رویارویی و انتقام تشویق می‌کنند، هنگامی که خشونت به خودشان بازمی‌گردد، ناگهان از مظلومیت، عدالت و ضرورت توقف خون‌ریزی سخن می‌گویند. این رفتار، ویژگی یک جناح خاص نیست؛ بلکه یکی از الگوهای شناخته‌شده روان‌شناسی منازعات است. هر طرف، رنج خود را کاملاً واقعی می‌بیند، اما رنج طرف مقابل را یا نادیده می‌گیرد یا نتیجه‌ی طبیعی رفتار او می‌داند. همین امر است که چرخه‌ی انتقام را دائماً بازتولید می‌کند. به همین دلیل، ارزش میانجی دقیقاً در این است که حاضر نیست وارد این مسابقه بر سر قربانی بودن شود. او تلاش می‌کند نقطه‌ای را بیابد که پیش از آنکه همه‌چیز از کنترل خارج شود، بتوان چرخه را متوقف کرد. شاید در لحظه، هیچ‌کس از او راضی نباشد؛ زیرا هر دو طرف انتظار دارند او کاملاً به اردوگاه خود بپیوندد. اما تاریخ بسیاری از جنگ‌های داخلی، نزاع‌های قومی و درگیری‌های طولانی نشان داده است که اگر این گروه کوچک از میان برود، جامعه دیگر ابزار مؤثری برای خروج از خشونت نخواهد داشت.
وقتی میانجی‌ها حذف، تحقیر یا بی‌اعتبار می‌شوند، معمولاً مرحله بعدی، رادیکال‌تر شدن هر دو طرف و دشوارتر شدن هرگونه مصالحه است. در مقابل، هر جا روزنه‌ای برای پایان خشونت گشوده شده، تقریباً همیشه کسانی وجود داشته‌اند که با وجود فشار و حمله از هر دو سو، نقش میانجی را حفظ کرده‌اند. به بیان دیگر، در روزگار آرام، میانجی شاید فقط یک صدای میانه به نظر برسد؛ اما در روزگار بحران، او آخرین مانع میان جامعه و چرخه‌ای است که هر خون را با خونی دیگر پاسخ می‌دهد. اگر این صدا خاموش شود، معمولاً آنچه باقی می‌ماند، نه عدالت، بلکه صرفاً ادامه انتقام. شاید راز ماندگاری جوامع نیز همین باشد؛ اینکه پیش از خاموش شدن آخرین میانجی، صدای او شنیده شود.

@Naghal_bashi

⬅️ خون‌بس، جامعه‌‌ی دوقطبی و میانجی‌ها-۱

در جوامع ایلی و عشیره‌ای، قتل هرگز یک مسئله شخصی میان قاتل و مقتول نیست. هر فرد نماینده یک خاندان، یک طایفه یا یک شبکه‌ی خویشاوندی است و قتل او، از منظر قبیله، تنها حذف یک انسان نیست؛ بلکه تعرض به حیثیت، امنیت و موجودیت جمعی آن طایفه تلقی می‌شود. بنابراین با کشته شدن یک نفر، نزاع در سطح دو فرد باقی نمی‌ماند؛ بلکه به نزاعی میان دو خاندان یا دو قبیله تبدیل می‌شود. در چنین ساختاری، منطق انتقام به‌سادگی فعال می‌شود: خانواده‌ی مقتول خود را موظف به خون‌خواهی می‌داند، خانواده‌ی قاتل نیز برای دفاع از قبیله وارد میدان می‌شود و نخستین خون، خون دوم را می‌طلبد؛ خون دوم، خون سوم را و این چرخه خون‌ریزی همچنان ادامه می‌یابد. پس از مدتی، دیگر کسی به خاطر ندارد آغازکننده نزاع چه کسی بوده است؛ تنها چیزی که باقی مانده، زنجیره‌ای از کشتارهای متقابل است که هر حلقه، حلقه بعدی را توجیه می‌کند و خون بیشتری طلب می‌کند.
پدیده «خون‌بس» برای شکستن همین منطق پدید آمده است. فلسفه‌ی آن، انکار جرم یا نادیده گرفتن حق خانواده مقتول نبوده و نیست؛ بلکه پذیرش این واقعیت است که اگر چرخه انتقام آغاز شود، دیگر به خودی خود متوقف نخواهد شد. به همین دلیل، پیش از آنکه خشونت به سنتی چندنسلی تبدیل شود، ریش‌سفیدان، بزرگان و میانجی‌های مورد اعتماد دو طرف وارد میدان می‌شدند. آنان نه قاضی بودند و نه الزاماً بی‌طرف؛ بلکه سرمایه اصلی‌شان «اعتبار اجتماعی» بود. اعتبارشان نیز نه از قدرت، بلکه از تجربه، اعتماد عمومی و شناخت عمیقشان از خلق‌وخوی انسان سرچشمه می‌گرفت. آنان می‌کوشیدند دو طرف را از منطق انتقام دور کنند و به منطق بقا و همزیستی بازگردانند. دیه، سوگند، مراسم آشتی یا حتی در برخی مناطق، پیوندهای خویشاوندی، همگی ابزارهایی برای رسیدن به این هدف بودند؛ اما هیچ‌یک جوهر خون‌بس نبودند. جوهر خون‌بس، متوقف کردن زنجیره‌ای بود که اگر ادامه پیدا می‌کرد، نه فقط دو طایفه، بلکه در نهایت بنیان‌های همان جامعه را نیز فرومی‌ریخت.
از این منظر، خون‌بس بیش از آنکه یک سنت حقوقی باشد، نوعی عقلانیت اجتماعی است. خون‌بس جایگزین عدالت نیست؛ بلکه پیش‌شرط امکان عدالت است. جامعه‌ای که در چرخه‌ی انتقام فرومی‌رود، نه فرصت داوری منصفانه دارد و نه توان بازسازی خود را حفظ می‌کند. این سنت بر این پیش‌فرض استوار است که وقتی احساس انتقام بر جامعه مسلط می‌شود، خودِ طرف‌های درگیر دیگر قادر به پایان دادن به نزاع نیستند؛ زیرا هر اقدام طرف مقابل را دلیلی تازه برای ادامه دشمنی می‌بینند. ازاین‌رو، بقای جامعه وابسته به حضور کسانی است که هنوز درون این چرخه حل نشده‌اند و بتوانند میان دو طرف پل بزنند.
هر جامعه‌ای، خواه عشیره‌ای باشد و خواه مدرن، زمانی که وارد چرخه خون‌خواهی می‌شود، بیش از هر چیز به میانجی نیاز دارد. کسی که برادر، دوست یا عزیزی را از دست داده است، دیگر نمی‌تواند داوری بی‌طرفانه‌ای داشته باشد و انتقام‌خواهی، قضاوتش را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. این امر نه نشانه‌ی بدذاتی است و نه ضعف اخلاقی؛ بلکه بخشی از طبیعت انسان است. به همین دلیل، تقریباً همه تمدن‌ها، از جوامع قبیله‌ای گرفته تا دولت‌های مدرن، نهادها یا افرادی را برای میانجی‌گری پدید آورده‌اند. آنان می‌دانستند اگر قرار باشد تصمیم نهایی را فقط کسانی بگیرند که بیشترین خشم و بیشترین رنج را تحمل کرده‌اند، نزاع هرگز پایان نخواهد یافت.

@Naghal_bashi

ایالات متحده متن رسمی یادداشت تفاهم (MoU) حاصل از توافق آخر هفته با ایران را منتشر کرد.

۱. برقراری آتش‌بس فوری و دائمی میان ایالات متحده، ایران و متحدان آن‌ها در تمامی جبهه‌ها، از جمله لبنان؛ دو طرف متعهد می‌شوند از هرگونه اقدام نظامی در آینده خودداری کرده و حاکمیت لبنان را تضمین کنند.

۲. احترام متقابل به حاکمیت و تمامیت ارضی یکدیگر، همراه با عدم مداخله در امور داخلی طرف مقابل.

۳. توافق نهایی باید ظرف ۶۰ روز حاصل شود و در صورت رضایت متقابل قابل تمدید خواهد بود.

۴. ایالات متحده محاصره دریایی را فوراً آغاز به رفع کرده و ظرف ۳۰ روز به‌طور کامل آن را لغو خواهد کرد؛ ایران نیز به‌تدریج کشتیرانی را از سر خواهد گرفت. همچنین آمریکا ظرف ۳۰ روز پس از توافق نهایی نیروهای خود را از مناطق مجاور خارج خواهد کرد.

۵. ایران به مدت ۶۰ روز عبور و مرور آزاد و ایمن کشتی‌های تجاری میان خلیج فارس و دریای عمان را تضمین می‌کند و پس از پاکسازی مین‌ها و رفع موانع، حداکثر ظرف ۳۰ روز تردد کامل دریایی از سر گرفته خواهد شد.

۶. ایران و عمان درباره نظام حکمرانی آینده و ترتیبات دریایی تنگه هرمز، با مشورت کشورهای منطقه و در چارچوب حقوق بین‌الملل، گفت‌وگو خواهند کرد.

۷. ایالات متحده و شرکای منطقه‌ای آن یک برنامه توسعه اقتصادی بیش از ۳۰۰ میلیارد دلاری برای ایران ایجاد خواهند کرد و جزئیات اجرایی آن ظرف ۶۰ روز مورد توافق قرار گرفته و همه مجوزهای لازم صادر خواهد شد.

۸. تمامی تحریم‌های اعمال‌شده علیه ایران بر اساس یک جدول زمانی مورد توافق لغو خواهند شد؛ از جمله تحریم‌های سازمان ملل، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، تحریم‌های اولیه و ثانویه آمریکا. رفع تحریم‌ها یکی از اولویت‌های اصلی مذاکرات خواهد بود.

۹. ایران بار دیگر تأکید می‌کند که به دنبال توسعه سلاح هسته‌ای نخواهد رفت. درباره ذخایر اورانیوم غنی‌شده نیز سازوکاری مورد توافق دو طرف اتخاذ خواهد شد که حداقل شامل رقیق‌سازی در محل تحت نظارت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی است. موضوع غنی‌سازی آینده و نیازهای هسته‌ای ایران در توافق نهایی تعیین تکلیف خواهد شد.

۱۰. تا زمان دستیابی به توافق نهایی، وضعیت موجود حفظ می‌شود: ایران برنامه هسته‌ای خود را در وضعیت فعلی منجمد می‌کند و آمریکا نیز هیچ تحریم جدیدی اعمال نکرده و نیروی اضافی به منطقه اعزام نخواهد کرد.

۱۱. آمریکا فوراً معافیت‌های تحریمی برای صادرات نفت، فرآورده‌های نفتی، مشتقات آن‌ها و تمامی خدمات مرتبط بانکی، بیمه‌ای، کشتیرانی و تجاری ایران صادر خواهد کرد.

۱۲. دارایی‌های مسدودشده ایران بر اساس سازوکارهای مورد توافق در دسترس قرار خواهند گرفت و استفاده کامل از آن‌ها با مجوز بانک مرکزی ایران و پشتیبانی همه مجوزها و مجوزهای لازم آمریکا امکان‌پذیر خواهد شد.

۱۳. یک سازوکار مشترک برای اجرا و نظارت بر پایبندی طرفین به این یادداشت تفاهم و هر توافق نهایی آینده ایجاد خواهد شد.

مذاکرات درباره توافق نهایی پس از آغاز اجرای بندهای کلیدی این یادداشت تفاهم ادامه خواهد یافت و توافق نهایی نیز از طریق یک قطعنامه الزام‌آور شورای امنیت سازمان ملل متحد به تصویب خواهد رسید.

@Naghal_bashi

به بهانه تفاهم‌نامه ایران و آمریکا

@Naghal_bashi

در نتیجه این ناکامی‌های پی‌در‌پی، بالاخره بعد از سال‌ها اکراه از داشتن داروخانه، تصمیم گرفتم به این کار تن بدم و برای خودم داروخانه‌ای داشته باشم. البته این داروخانه رو به صورت شراکتی راه انداختم و بخش عمده کارها بر عهده شریکم خواهد بود، اما راه‌اندازی‌اش طبیعتاً از من وقت بیشتری خواهد گرفت. همین موضوع باعث میشه که زمان کمتری در فضای مجازی باشم و شاید کم‌کم به این فکر بیفتم که فضای مجازی رو به حداقل برسونم. نمی‌دونم این کار رو می‌کنم یا نه؛ ولی این چیزیه که در این لحظه به ذهنم می‌رسه.
فعلاً آینده‌ای که برای خودم می‌بینم ترکیبی است از کارهای جدی‌تر، مثل نوشتن، ترجمه و برگزاری کلاس‌ها، و امرار معاش از طریق داروخانه و گاهی برگزاری تور یا نشست‌های گفتگو.

@Naghal_bashi

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش
بازجوید روزگار وصل خویش
من به هر جمعیتی نالان شدم
جفت بدحالان و خوشحالان شدم
هر کسی از ظن خود شد یار من
از دورن من نجست اسرار من

وقتی سال ۹۸ تصمیم گرفتم صنعت دارو رو کنار بگذارم و وارد عرصه علوم انسانی بشم، فکر می‌کردم می‌تونم از این طریق کسب درآمد کنم و برای همیشه داروسازی رو کنار بگذارم. در تمام این مدت، در کنار کارهایی که بهشون علاقه داشتم، رفتن به داروخانه رو حفظ کردم تا منبع درآمدیِ مطمئنی داشته باشم.
طی این مدت ۷ ساله تمام تلاشم رو کردم که بتونم درآمد مناسبی از همین فعالیت‌هام داشته باشم، اما شرایط اجتماعی چنین اجازه‌ای نداد؛ یک روز اعتراضات باعث قطع شدن فعالیت‌ها می‌شد، یک روز احضارهای بامورد و بی‌مورد، یک روز جنگ و یک روز هم قطع اینترنت.

@Naghal_bashi

جزئیات جدید از پیش نویس تفاهمنامه ۱۴ ماده‌ای ایران و آمریکا

۱- توقف دائمی و فوری جنگ در همه جبهه‌ها از جمله لبنان.
۲- تعهد آمریکا به عدم مداخله در امور داخلی ایران و احترام به حاکمیت جمهوری اسلامی ایران.
۳- رفع کامل محاصره دریایی ظرف ۳۰ روز.
۴- تعهد آمریکا به خروج نیروهایش از پیرامون ایران.
۵- بازگشایی تنگه هرمز ظرف ۳۰ روز با ترتیبات ایرانی.
۶- تعلیق تحریم‌های فروش نفت، محصولات پتروشیمی و مشتقات و دسترسی کامل ایران به منابع مالی آن.
۷- لزوم ارائه طرح‌های بازسازی ایران حداقل به مبلغ ۳۰۰ میلیارد دلار توسط آمریکا و متحدانش.
۸- ۶۰ روز مذاکره برای رسیدن به توافق نهایی مبتنی بر موضوعات هسته ای و لغو کامل تحریم‌های اولیه، ثانویه، آمریکا و قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل و شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی.
۹- تکرار تعهد ایران در پیمان ان پی تی مبنی بر عدم تولید سلاح هسته ای.
۱۰- در دوره مذاکرات آمریکا متعهد شده به نیروهای خود در منطقه اضافه نمی‌کند و تحریم جدیدی هم وضع نخواهد کرد.
۱۱- آزادسازی ۲۴ میلیارد دلار پول‌های بلوکه شده ایران در دوره ۶۰ روزه مذاکرات نهایی. نیمی از این مبلغ قبل از شروع مذاکرات باید در دسترس ایران قرار گیرد.
۱۲- تشکیل سازوکار نظارتی برای اجرایی کردن توافق.
۱۳- توافق نامه نهایی توسط قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل به تایید می‌رسد.
۱۴- مذاکره نهایی قبل از آزادسازی نیمی از پول‌های بلوکه شده ایران، تعلیق تحریم‌های نفتی ایران و رفع محاصره دریایی آغاز نمی‌شود و توافق نهایی صرفا در موضوع سرنوشت مواد غنی شده و غنی سازی، رفع تحریم‌ها، برنامه بازسازی اقتصاد ایران انجام می شود و بحث درباره برنامه موشکی ایران و حمایت از گروه‌های مقاومت به صورت قطعی از دستور کار خارج شده است.

پی‌نوشت:
باز هم شبیه رویابافی است؛ فقط مورد ۷ کافیه برای اینکه احساس کنم واقعی نیست.

@Naghal_bashi

جنگ فقط مرزها و معادلات سیاسی را تغییر نمی‌دهد؛ مانند آواری بر سر ما فرود می‌آید و همه شئون زندگی‌مان را دگرگون می‌کند. هنوز نه می‌دانیم فرجام این جنگ چه خواهد بود و نه می‌دانیم این دگرگونی‌ها زندگی ما را به کدام سو خواهد برد. زندگی اقتصادی، روابط عاطفی، دوستی‌ها، آینده‌ای که برای خودمان تصور می‌کنیم و حتی نگاه ما به سیاست، همگی تحت تأثیر تجربه جنگ قرار می‌گیرند.
پرسشی که این روزها ذهن بسیاری از ما را به خود مشغول کرده این است که چگونه می‌خواهیم در جهان پس از جنگ زندگی کنیم؟ زندگی اجتماعی و سیاسی ما چه شکلی خواهد داشت؟
برای پاسخ به این پرسش، نخست باید مفهوم «امر سیاسی» را بهتر بشناسیم. از نگاه هانا آرنت، سیاست فقط چیزی نیست که در دولت‌ها، انتخابات یا رسانه‌ها جریان داشته باشد؛ سیاست بخشی از زندگی روزمره ماست و بر شیوه‌ نگاه ما به خودمان و دیگران اثر می‌گذارد. اما آیا پس از تجربه جنگ نیز همچنان می‌توان سیاست را چنین فهمید؟ زمانی سیاست در ایران بیش از هر چیز عرصه گفت‌وگو، مشارکت و کنش جمعی بود ...

اما امروز به نظر می‌رسد «امر سیاسی» بیش از گذشته رنگ‌وبویی اشمیتی به خود گرفته و جهان سیاسی بیش از هر چیز از خلال تمایز میان دوست و دشمن فهمیده می‌شود.
برای درک بهتر «ایرانِ پساجنگ»، در این نشست دو ساعته ابتدا به زبان ساده با مفهوم «امر سیاسی» و دیدگاه متفکرانی چون آرنت و اشمیت آشنا می‌شویم و سپس درباره این پرسش گفت‌وگو خواهیم کرد که در ایران پس از جنگ چگونه می‌توان زیست، چگونه می‌توان با دیگری مواجه شد و چگونه می‌توان سیاست را فهمید و تجربه کرد.
پس از آن نیز یک ساعت از برنامه به گفت‌وگو و پرسش و پاسخ با حاضران اختصاص خواهد داشت.
برای تهیه بلیت این نشست، به سایت فیدیبو و لینک زیر مراجعه کنید.

https://art.fidibo.com/fidibo_events/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%90-%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2---%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%A2%D8%B1%D8%AF%D9%85-40

سفر تاریخی به منطقه الموت
* سفر تکراری

(آشنایی با تاریخ و افسانه‌های اسماعیلیان از الموت تا قاهره، پیدایش اسماعیلیه و باورهای آنان، کیستی قرمطیان، تاریخ مختصر فاطمیان مصر و ایجاد نزاریان)
همراه با علی آردم

دو روزه؛ از پنج شنبه ۲۱ خرداد ۶ صبح تا جمعه ۲۲ خرداد ساعت ۲۰
بازدید از قلعه حسن صباح، قلعه لمبسر، دریاچه اوان، کاروانسرای سعد السلطنه قزوین
اقامت در اقامتگاه بومگردی (کف خواب)

خدمات: مجوز، بیمه، راهنما، وسیله نقلیه دو وعده صبحانه، یک وعده شام، یک شب اقامت در اقامتگاه بومگردی
قیمت: ۸،۹۰۰،۰۰۰ تومان

برای ثبت با سید مهدی دهدشتی در اپلیکیشن بله یا تلگرام به شماره ۰۹۱۲۲۵۲۴۸۶۹ تماس حاصل فرمایید.

@smdehdashti

ادامه از پست پیشین

در مقابل، بخشی از نسل‌های جدید در فضایی رشد کرده‌اند که تجربه مستقیم اشغال از حافظه جمعی آنان فاصله گرفته و گاه تصویری ساده‌شده، رمانتیک یا حتی بزک‌شده از آن در برابرشان قرار گرفته است. هنگامی که خاطره تاریخی ضعیف می‌شود، اشغال دیگر نه به‌عنوان یک تجربه عینی، بلکه به‌صورت یک سناریوی فرضی و گاه ابزاری برای حل مشکلات تصور می‌شود. در چنین شرایطی، برخی ممکن است به این نتیجه برسند که مداخله خارجی یا حتی اشغال می‌تواند راه برون‌رفت از بحران‌های داخلی باشد.
یکی از مهم‌ترین دلایل این وضعیت، گسست از تاریخ و بیگانگی با تجربه‌های انباشته نسل‌های پیشین است. جامعه‌ای که تاریخ خود را نخواند، ناگزیر بسیاری از آزمون‌ها و خطاهای گذشته را دوباره تجربه خواهد کرد. تاریخ صرفاً روایت گذشته نیست؛ حافظه‌ای جمعی است که به ملت‌ها کمک می‌کند میان آرزوها و واقعیت‌ها، و میان راه‌حل‌های ممکن و مخاطرات پنهان آن‌ها تمایز قائل شوند.

@Naghal_bashi