هفته گذشته، آمریکا و ونزوئلا از توافقی رونمایی کردند که ابعادش حتی با معیارهای استعماری تاریخ نفت هم حیرت‌انگیز است: ۱۷ میدان نفتی با حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخیره اثبات‌شده در قالب امتیازهایی صدساله در اختیار یک شرکت خصوصی قرار می‌گیرد. دولت آمریکا در شرکت مادر آن ۳۵٪ سهم خواهد داشت، می‌تواند ۲۰٪ نفت تولیدی را به قیمت تمام‌شده بخرد و برای خرید باقی تولید نیز حق تقدم خواهد داشت. حتی ترکیب هیئت‌مدیره شرکت هم تحت نظارت واشنگتن قرار می‌گیرد.

اما شاید مهم‌تر از خود قرارداد، زبانی باشد که کاخ سفید برای توضیح آن انتخاب کرده است: «بازگشت دکترین مونرو» و بیرون‌راندن نفوذ قدرت‌های خارجی از «نیمکره ما».

چند ماه پیش، در استوری «از زایش یک قاره تا بوی نفت»، داستان ونزوئلا را از استقلال آمریکای لاتین و بولیوار آغاز کردیم و تا زمان چاوز و تقابل کاراکاس و واشنگتن دنبال کردیم. حالا انگار تاریخ، پس از دو قرن، دوباره به ابتدای همان داستان برگشته است. شاید بهتر باشد به‌جای شروع یک تحلیل تازه در باب وضعیت فعلی ونزوئلا، همان داستان را یک بار دیگر بخوانیم ...

@Naghal_bashi