دو.
تا لبخندی گوشهٔ لبم می‌شینه، ذهنم نهیب می‌زنه و قلبم ضرباتی به قفسه سینه‌ام، هشدارهایی رو میده.
بدنم از پیش‌بینی آیندهٔ روشنه که هیجانی شده یا موضوع چیز دیگه‌ایه؟ الله اعلم. (تو می‌دونی، من نمی‌دونم، پس ریش و قیچی دست خودت باشه که به بهترین نحو کار رو عملی می‌کنی.)

(نوزده آبان هزاروچهارصدوچهار)