تو گوشم پر از صداست، تصویرها پشت هم از جلوی چشمام رد می‌شن، پشت لب‌هام حرف‌های نگفته زیاده، ریتم تپش‌های قلبم به هم ریخته و ذهنم از ازدحام و شلوغی مدام منبسط‌ می‌شه.
هیس! فعلا مهر بزن روی دهانت، زبانو پشت دندون‌ها قفل کن، آستینتو گاز بگیر و هیچی نگو. بخوابی، درست شه.