قبل خواب باید خاطرات این دو روز رو می‌نوشتم. برخلاف تصورم، صفحه کامل پر نشد. به نوشته‌ها نگاه کردم؛ شاید مشکل همینه که همه توجه به کلیات و خلاصه کردنشونه، نه درنظر گرفتن جزییات و به ذهن سپردنشون. زندگی در نوسانه، بین جز و کلی که ما به نوبت هر کدوم رو نادیده می‌گیریم.
امیدوارم این روزها رو با جزئیات به ذهن بسپارم.
پ.ن.: عکس در عین بی‌ربطی، به نظم ذهنی فعلی من شباهتی داره که کسی جز خودم درکش نمی‌کنه.
نیمه‌شب بیست‌وهفت شهریور هزاروچهارصدوچهار.

#حال_نگاشت