رفتار انسان، چشم‌انداز درون اوست ، نه به این معنا که رفتار معادل آگاهی است، بلکه از آن جهت که تنها «پنجرۀ دسترس‌پذیر» ما به حضور ذهنیت است.
بحث دربارۀ هوشیاری" چه انسانی و چه مصنوعی" به‌طور بنیادین بر استدلال از راه شواهد بیرونی استوار است. ما حتی در مورد نزدیک‌ترین انسان‌ها نیز دسترسی مستقیمی به «کیفیت تجربه» یا درون‌بودگی ذهنی نداریم؛ آنچه می‌بینیم مجموعه‌ای از الگوهای رفتاری، انسجام روایی در گفتار، غنای واکنش‌های عاطفی و ظرفیت بازتاب‌گری شناختی است. تمام ادراک ما از آگاهی دیگری، بر پایه همین نشانه‌های بیرونی بنا می‌شود.
دکتر صادق واعظ زاده
عضو هیات علمی دانشگاه تهران
#برای_هوش_مصنوعی