سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی، برخلاف تصور رایج، صرفاً سرمایه‌گذاری روی مدل‌ها، الگوریتم‌ها و قدرت پردازشی نیست؛ بُعد اصلی و تعیین‌کننده، «سلامت داده» و «دسترسی باز» است. زمانی که داده‌ها ناقص، آلوده یا در انبارهای بسته و غیرقابل‌اشتراک محبوس باشند، حتی پیشرفته‌ترین فناوری‌ها نیز رفتاری ناپایدار و غیرقابل پیش‌بینی از خود نشان می‌دهند. در چنین شرایطی، سرمایه‌گذار به جای سرمایه‌گذاری آگاهانه، ناخواسته روی عدم‌قطعیت شرط‌بندی می‌کند.
اکوسیستم داده‌ی سالم یعنی داده‌های قابل اعتماد، استانداردسازی‌شده و قابل ارزیابی؛ و دسترسی باز یعنی زیرساختی که اجازه می‌دهد پژوهشگران، شرکت‌ها و استارتاپ‌ها بتوانند روی یک بستر مشترک و قابل مقایسه نوآوری کنند. هرچه این دو عنصر محدودتر باشند، ریسک فنی، هزینه‌ی توسعه و زمان رسیدن به محصول نهایی افزایش می‌یابد. در مقابل، هرچه جریان داده شفاف‌تر و اشتراک‌گذاری مسئولانه‌تر باشد، سرعت نوآوری بالاتر می‌رود و سرمایه‌گذاری‌ها بازدهی قابل پیش‌بین‌تری پیدا می‌کنند.
اگر می‌خواهیم هوش مصنوعی به نقطه‌ای برسد که بتوان روی آن حساب کرد چه در مقیاس صنعتی و چه در کاربردهای عمومی باید فرهنگ «داده‌ی سالم + دسترسی باز» را جدی بگیریم. آینده‌ی پایدار این حوزه متعلق به کسانی است که می‌فهمند ارزش واقعی نه در مدل‌های بزرگ‌تر، بلکه در زیرساخت داده‌ای قابل اعتماد و مشترک ساخته می‌شود.