هوش مصنوعی دیگر یک «فناوری نوظهور» نیست؛ زیرساختی است که بی سروصدا و بی‌وقفه در حال بازطراحی ساختار قدرت، اقتصاد، امنیت و حتی درک ما از حقیقت است. در چنین لحظه‌ای، ناآگاهی تصمیم‌گیران حتی به‌صورت ناخواسته می‌تواند پیامدهایی بسیار سنگین‌تر از هر خطای گذشته در سیاست‌گذاری داشته باشد.
امروز، قانون‌گذارانی که فناوری را نمی‌شناسند، در برابر موجی قرار گرفته‌اند که نه منتظرشان می‌ماند و نه با تأخیر سازگار است. تصمیمات درباره داده، حریم خصوصی، تنظیم‌گری مدل‌ها، سوگیری الگوریتمی، اشتغال و زیرساخت‌های دیجیتال، بدون فهم دقیق سازوکارهای هوش مصنوعی، عملاً تصمیم‌گیری در تاریکی است.
آینده به‌طور تصادفی ساخته نمی‌شود. یا آن را آگاهانه طراحی می‌کنیم، یا تسلیم مسیری می‌شویم که دیگرانیا الگوریتم‌ها برای ما انتخاب می‌کنند.
اکنون زمان آن است که سیاست‌گذاران، همان‌قدر که به بودجه، زیرساخت و امنیت اهمیت می‌دهند، به فهم فناوری به‌عنوان یک مهارت بنیادین حکمرانی نگاه کنند.آینده کشورها به میزان «درک» آنها از هوش مصنوعی گره خورده است، نه فقط میزان «استفاده» از آن.