طُفیل هستی عشقند آدمی و پری
ارادتی بنما تا سعادتی ببری
سالها آموزگاران دانشگاه تو گوشمون می‌خوندند زندگی یا رنج یا ملال! ما که این رو آویزه گوشمون کرده بودیم، می‌گشتیم تو نوشته‌ها و کتاب‌ها تا این رنج و ملال رو ژرف‌تر کنیم و انگار تو این سرما و تاریکی بی‌رمق پیِ آتش زندگی می‌گشتیم و تهدیست و فسرده باز می‌گشتیم!
با همین دستمایه میومدیم سراغ خوندن و نوشتن! هیمنه این اندوه رهامون نمی‌کرد و گونه‌ای تفلسف میپنداشیم این به زندگی نه گفتن رو! ما که دلباخته مرگامرگی شده بودیم‌، تو شعر هم پیِ نامیدترین‌ها و بی‌جان‌ترین‌ها می‌رفتیم و غزل گرم رو با شعرِ نو سرد تاخت می‌زدیم و هر کی از امید و طرب می‌گفت و می‌نوشت به خامی و مخموری می‌بستیمش!
ی جای کار می‌لنگید! تو بازیگوشی‌های کودکانه  و دلیری‌های دل باختن، بارها زندگی رو جُسته بودیم و این چاهِ ویل و بی‌کران از سیاهی و تباهی رو برنمی‌تافتیم! نه! من آدم مرگ نبودم!
تا اینکه تو اومدی و غزل معنا شد!
پیشتر سراغ شاهرخ مسکوب رفته بودی و برده بودیش پی اوستا خونی و اونجا حافظ رو به رخش کشیده بودی که پسر من همیشه بودم! تو سر به آسمون بلند آبی بر نمی‌کشیدی!  میگن شاهرخ مست و شیدا و آشوب شده بود  از شکوه این زیبایی!
بش گفته بودی بیا به میکده چهره ارغوانی کن! از روزی که ایران خوندم دیگه غزل رنگ و بوی دیگه داشت برام! من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت و دم به دم به گوشم می‌خوندی!
اهل دانش میگن اندیشه زندگی شادکامانه از خرد ایرانی به شعر ایرانی پناه برده و اونجا کاشونه کرده! هیچ جایی پیشتر از این نیست که بهت بگه " طفیل هستی عشقند آدمی و پری
ارادتی بنما تا سعادتی ببری"
اینجا به سوی زندگیه! کی چه داستانی از آغاز هستی بت بگه از این هوشرباتر؟ بگه زندگی رنج و ملاله از کجا میگه؟ خب فلسفه‌ش پشت به زندگیه. همون که بهش میگن ادبار! رو به زندگی بودن زندگی سازه!
من که میگم این بُن خردِ که به مهر و عشق میرسه! باز اهل معنا میگن شیفته زندگی شدن پیشا خرده! عقل کجا پی برد، شیوه سودای عشق؟ بازنیابی به عقل، سّر معمای عشق!
من که دیدم ایندو یکی‌ان! اونی که دلباخته زیباییه، خردمنده! خردمند زندگی رو با هیچی تاخت نمیزنه! خردمند تو ترازوش مهر و عشق از هرچیزی گرانتره!
آره تو مسافر چشم براهی‌های منی! اونی که سهراب می‌گفت از یاد مسافر سرشار! پیشترم گفتم ما واسه دوازه هزار سال چشم براهی کمر بستیم و رسیدن تو  رو هر روز و شب می‌کاریم و امید درو می کنیم! من که دست به کمر فلک به شوق روی تو می‌رقصم!
ناگفته نمونده که اینارو تو یادم دادی سرو بلند آزادم!