🟨بعد از یک اشتباه، چیزی که بیشتر از خودِ اشتباه اذیت‌مون می‌کنه، اتفاقیه که توی ذهنمون می‌افته.

اشتباه می‌کنیم، اما به جای اینکه فقط ببینیم چه اتفاقی افتاده و چه چیزی می‌تونیم ازش یاد بگیریم، شروع می‌کنیم به مرور کردنش:

«چرا این کارو کردم؟»
«مگه می‌شه این‌قدر بی‌دقت بود؟»
«من همیشه همینم.»
«چرا هیچ‌وقت درست عمل نمی‌کنم؟»

اینجاست که یک اتفاق مهم می‌افته؛
دیگه فقط درباره‌ یک رفتار یا یک تصمیم حرف نمی‌زنیم، داریم خودمون رو بر اساس اون اشتباه قضاوت می‌کنیم.

«من اشتباه کردم» تبدیل می‌شه به:
«من آدم بی‌دقتی‌ام.»
«من همیشه خراب می‌کنم.»
«من کلاً درست عمل نمی‌کنم.»

دیدن اشتباهات‌مون، اگه به فهمیدن و اصلاح کردنشون کمک کنه، می‌تونه مفید باشه. اما خودسرزنشگری معمولاً ما رو به فهم تازه‌ای نمی‌رسونه؛ بیشتر ما رو در همون اتفاق نگه می‌داره.

شاید بعد از یک اشتباه، به جای اینکه خودمون رو زیر سوال ببریم،

بهتر باشه بپرسیم:

«چه اتفاقی افتاد؟»
«دفعه‌ بعد چه کاری می‌تونم متفاوت انجام بدم؟»

قرار نیست هر اشتباهی تبدیل بشه به مدرکی علیه شخصیت ما.

گاهی یک اشتباه فقط یک اشتباهه؛
چیزی که می‌تونه به جای شرم، تبدیل به شناخت و تجربه بشه

https://t.me/moshaverershad