بِه وَقت چهارمُرداد

جغرافیايِ کوچكِ من، بازوانِ توست،
اي‌کاش تنگ‌تر شود این سرزمین به من.

درخیآل‌او؛

می‌ترسم ازم بگیرنت .
درخیآل‌او؛

🍁فور کنید اسپانسر جوین باشید؛ یک پست مشخص کنید ازتون فور کنم اینجا دیده بشید و به سه نفر استارز هدیه بدم 🤩.

حتما اسپانسر جوین باشید 🤩

پست مشخص کنید 🤩

دوست داشتی اسنجا‌هم جوین‌باش‌قشنگم 🤩

مهم ترین دلیلی تو واسه زندگی من💞

این پیامو فور کنید و ی پست مشخص کنید فور کنم اینجا🐚

غیرعادی بودن. آن احساس تنها بیرون بودن،
به اندازه‌ی سقفی بدون دیوار بودن، غیرعادی بود.

‏اون روزی که با وسواس علائم نگارشی رو با مداد قرمز میزاشتی فکر می‌کردی یه روزی اینجوری تو دریای بی‌ذوقی غرق بشی؟

آهای آیندگان!
شما که از دل گردابی بیرون می جهید که ما را بلعیده است، وقتی از ضعف های ما حرف می زنید؛ از زمانه ی سخت ما هم چیزی بگویید.

من هنوز از پشتِ دیوار، آسمانِ خود را می‌خواهم؛ گرچه، بینِ دستِ من تا آسمان، راهِ زیادی مانده است.

پسر شیش ساله داخل مترو بِلاکارت دستش گرفته،داره اخطار‌میده.
حجاب اسلامی را رعایت کنید.

د آخه مشتی تو جیشت کف کرده،که اومدی!؟

الان که زمستون نیست،یکی خدارو پیدا و بیدار کنه.

«ایرانم زندگی در اینجا، یعنی رقصیدن روی لبه‌ی تیغِ واقعیت؛ جایی که در میانه‌ی میانه‌ی آرزوهای بزرگ، در حصارِ تنگِ محدودیت‌ها حبس شده‌ایم. ما در کشوری هستیم که در آن، "بودن" خود یک ایستادگی است. ما در جستجویِ آن آزادیِ ساده‌ای هستیم که در جای دیگر، نفسی عادی است؛ آزادی‌ای که حتی در تکان دادنِ سر یا انتخابِ یک لباس، با سایه‌ی سنگینِ قانون و ترس گره خورده است.
اگربخواهم درباره ی ‌فقربگوییم،می گوییم:، مثل یک مِه‌ِ غلیظ، چشمِ دیدنِ آینده را گرفته؛ فقیری که نه فقط در جیب‌ها، بلکه در امیدها نفوذ کرده است. وقتی قیمتِ یک لقمه نان، با قیمتِ آرامشِ روان، در برابر هم می‌ایستند، آدم می‌فهمد که زندگی در اینجا، یعنی جنگیدن برای بقایِ روزمره. ما دلتنگِ چیزی هستیم که هنوز ندیده‌ایم، اما وجودش را حس می‌کنیم: دلتنگِ آن آرامشی که در میانه‌ی امنیتِ واقعی نهفته است، نه در سکوتِ اجباری.
‌ما در انتظارِ روزی هستیم که در آن، "ارزانی" فقط یک کلمه در اخبار نباشد، بلکه در شکمِ سیرِ مردم و در لبخندِ بی‌دغدغه‌ی آن‌ها جاری باشد. دلتنگِ آن آزادی هستیم که در آن، "خود بودن" نیاز به توضیح یا توجیه نداشته باشد؛ جایی که بتوان بدونِ لرزشِ قلب، در خیابان قدم زد و بدونِ ترس از قضاوت یا برخورد، رؤیاهایمان را در هوا رها کرد. زندگی در ایران، یعنی زیستن در میانه‌ی دو دنیا: دنیایِ پر از زیبایی‌هایِ نادیدنی و دنیایِ پر از زنجیرهایِ نایستاده؛ و در این میان، تنها چیزی که ما را زنده نگه می‌دارد، همین دلتنگیِ بی‌پایان برای رسیدن به آن حقیقت است: حقیقتی که در آن، زندگی، به جای جنگیدن، فقط... زندگی کردن باشد.»🦁

برای ایران،آزادی،فقر