فرار از زندانِ «نظرِ دیگران»، گویی راهی به سوی سکوتِ درون است. اروین یالوم فرموده‌اند: اگر می‌خواهی با همسرت خوشبخت باشی، باید بتوانی بدون او هم خوشبخت باشی. این همان حقیقتی است که بیدار می‌کند؛ ما همچون سایه‌ای دنبالِ تاییدِ محیط می‌دویم، گویی اگر لایک نگیریم، وجودمان در باد محو شود و اگر کسی نگوید «چقدر خوب هستی»، بنای وجودمان فرو می‌ریزد. اما واقعیت این است که آدم‌ها آن‌قدر درگیرِ حفره‌های روحِ خودشان هستند که فرصت نمی‌کنند واقعاً به تو فکر کنند؛ چه کسی در میان مه‌یِ ذهنِ خود، جایگاهی برای تو می‌گذارد؟ پس این همه تلاش برای «خوب به نظر رسیدن» برای کیست؟ نقابت را بردار؛ بگذار بقیه با «واقعیتِ زمختِ تو» کنار بیایند، همان‌گونه که دروغ در برابرِ نورِ خورشید پنهان نمی‌ماند. این‌طوری خیالت راحت است که اگر کسی ماند، خودش است، نه تماشاچیِ نمایشِ تو.