.

گاهی بعد از اینکه یکی یا یه چیزی رو از زندگیت کنار می‌ذاری، دلت هنوز یه کم درد می‌گیره. و این کاملاً طبیعیه.

این فقط یعنی حست واقعی بوده. یعنی از ته دل دوستش داشتی یا برات ارزش داشته. هیچ‌کس از تموم شدن خوشش نمیاد و هیچ‌کس دلش درد کشیدن نمی‌خواد.

ولی بعضی وقتا مجبوری به یه چیزی که یه روزی برات خوب بوده، پایان بدی. چون دیگه اون آدم، اون رابطه یا اون شرایط، به جای آرامش، فقط خستگی و آسیب برات میاره.

قرار نیست هر شروعی تا آخر عمر ادامه داشته باشه. همون‌طور که قرار نیست هر کسی که وارد زندگیت میشه، همیشه کنارِت بمونه.

بعضی آدما فقط برای یه تیکه از مسیر زندگیت میان.

یه چیزی یادت میدن، یه رد از خودشون توی دلت می‌ذارن و بعد میرن. و گاهی بزرگ‌ترین لطفی که می‌تونی در حق خودت بکنی، اینه که قبول کنی بعضی آدم‌ها رو باید با همه خاطره‌های قشنگشون، همون‌جا که هستن، رها کنی و ادامه بدی.