💢 "بچه‌م که فقط بازی می‌کنه! پس بازی‌درمانی دقیقاً چه فایده‌ای داره؟"

خیلی از والدین وقتی اسم بازی‌درمانی رو که می‌شنون ، همین سؤال رو میپرسن...
اما بازی‌درمانی «بازی معمولی» نیست؛ بازی، زبان طبیعی کودک برای بیان تجربه‌هاییه که هنوز نمی‌تونه با کلمات توضیحشون بده.
ترس، خشم، حسادت، اضطراب، ناکامی و حتی تجربه‌های سخت، گاهی در بازی کودک ظاهر می‌شن.
🅾 درمانگر از طریق بازی فقط تماشا نمی‌کنه بلکه الگوهای هیجانی و رفتاری کودک رو می‌شناسه و به اون کمک می‌کنه راه‌های سالم‌تری برای تنظیم هیجان و حل مسئله پیدا کنه.
مثلاً کودکی که نمی‌تونه بگه «من از جدا شدن از مامان می‌ترسم»، ممکنه بارها توی بازی، یک عروسک رو از مادرش جدا و دوباره به اون برگردونه.
یا کودکی که در خانه مدام پرخاش می‌کنه ممکنه در بازی فرصت پیدا کنه خشمش رو تجربه و کنترل کنه؛ بدون اینکه مجبور باشه درباره اون سخنرانی کنه.


🅾 نکته مهم اینجاست:
هدف بازی‌درمانی این نیست که کودک فقط سرگرم بشه؛ هدف اینه که از مسیر بازی، تغییر اتفاق بیوفته.

🔴 پژوهش‌ها هم نقش رابطه ی امن و حمایتگر درمانگر رو در اثربخشی روان‌درمانی کودک خیلی مهم می‌دونن.
🔴 پس اگه کودک شما اضطراب، پرخاشگری، ترس، لجبازی، مشکلات رفتاری یا دشواری در تنظیم هیجان داره، «صبر کنیم خودش خوب شود» همیشه بهترین گزینه نیست.
گاهی کودک هنوز نمی‌تونه بگه چه چیزی اذیتش می‌کنه؛ اما می‌تونه اونو بازی کنه.
و بازی‌درمانی جایی است که همین بازی، تبدیل به مسیر درمان می‌شود.