و اینک، کلام راست بر شما: اگر چیزی را دوست می‌دارید، به زبان آن بیارید، چنانچه نوشته شده: «کلام راست، هرگز نمی‌میرد.»

اگر چیزی خوشایند نیست، با صراحت و احترام بگویید؛ زیرا خداوند حقیقت را دوست دارد.

دل برای کسی تنگ شده؟ خودت زنگ بزن، مبادا که در سکوت، پشیمانی را بکاری.

چیزی را نمی‌فهمی؟ بپرس، زیرا «هر کس که عاقل است، به پرسش می‌پردازد.»

دل می‌خواهد کسی را ببینی؟ دعوتش کن، و از دست دادن فرصت نترس.

چیزی می‌خواهی؟ از درخواست کردن نترس، چرا که «از خدا و از مردم بخواه، تا ببخشد.»

اگر دوست داری دیگران تو را درک کنند، شفاف و واضح سخن بگو، تا گمراه نشوند.

اگر خطا کردی، آن را بپذیر و بهانه‌جویی مکن، همان‌گونه که پشیمانی، دریچه‌ای به سوی بخشش است.

به یاد داشته باش که هر کس جهان را از زوایه خود می‌بیند و نباید انتظار داشت که همه مانند تو اندیشند، همان‌گونه که هر برگ درختی منحصر به فرد است.

مهم‌ترین کسی که همیشه یار و یاور تو خواهد بود، خودت هستی؛ پس خود را فراموش مکن.

به حس درون خود اعتماد کن، زیرا «روح انسان، چراغ خداوند است.»

با همه، چه بزرگ و چه کوچک، با مهربانی، صبر و احترام رفتار کن، چرا که «هر که کوچک را بشناسد، بزرگ را نیز می‌شناسد.»

اگر روزهای سختی را می‌گذرانی، یادت باشد که این روزها نیز می‌گذرند، همان‌گونه که شب به صبح می‌رسد.

در لحظه زندگی کن؛ دیروز پایان یافته و فردا هنوز نرسیده است.

قدر امروز را بدان؛ چرا که باارزش‌ترین روزی است که در دستان توست.