وقتی کودکی مجبور می‌شود برای جلب محبت یا جلوگیری از طرد شدن، خودش را با انتظارات دیگران تطبیق دهد، کم‌کم از صدای درونی‌اش فاصله می‌گیرد. گابور ماته می‌گوید در چنین شرایطی کودک یاد می‌گیرد که «بودنِ خودش» امن نیست؛ پس احساسات واقعی‌اش را پنهان می‌کند، نیازهایش را کم‌اهمیت می‌شمارد و نقابی می‌سازد تا پذیرفته شود. این سازگاری، در ظاهر موفقیت‌آمیز است، اما هزینه‌اش سنگین است: کودک ارتباط با بدن، هیجان‌ها و خواسته‌های واقعی‌اش را از دست می‌دهد و به جای اعتماد به خود، به تأیید دیگران وابسته می‌شود. در بزرگسالی، این جدایی می‌تواند به اضطراب، احساس پوچی، خشم فروخورده یا روابطی که در آن مرزهای سالم وجود ندارد منجر شود. بازگشت به خود، یعنی دوباره شنیدن احساسات، احترام گذاشتن به نیازها و یاد گرفتن اینکه دوست‌داشتنی بودن، نباید مشروط به تغییر هویت باشد.