.
🫟چطور به شکل سالمی بی‌رحم باشیم؟!

جامعه به ما یاد داده که همیشه ناجی باشیم، اما گاهی بزرگ‌ترین لطف به یک آدم، اینه که بذاری با سر به زمین بخوره تا عواقب کارهاش رو درک کنه.

بی‌رحمی سالم یعنی: من می‌بینم که داری اشتباه می‌کنی و می‌بینم که آسیب خواهی دید، اما جلوی تو رو نمی‌گیرم چون این تنها راه بزرگ شدن تو هستش!

معمولاً میگن دوستی‌های قدیمی رو حفظ کنید. اما بی‌رحمی سالم میگه: اگه دوستی داری که آدم خوبیه، اما خودش طی سال‌ها هیچ رشد فکری یا شخصیتی‌ای نداره، بهتره اون رو از دایره نزدیکانت حذف کنی.

بسیاری از آدما عاشق نقش قربانی هستن و مدام از مشکلاتشون ناله می‌کنن، اما هیچ قدمی برای تغییر برنمی‌دارن.

بی‌رحمی سالم یعنی: من دیگه به ناله‌های تو گوش نمیدم چون تو دنبال حل مسئله نیستی، دنبال جلب توجه یا هر چیز دیگه‌ای هستی. تو باید بدونی که دلسوزی برای کسی که نمی‌خواد تغییر کنه، خودزنی هستش.


بسیاری از روابط ما بر پایه باج‌دهی عاطفی می‌چرخن، به این شکل که اگر فلان کار رو نکنی من غصه می‌خورم / مریض می‌شم / از دستت ناراحت می‌شم.

بی‌رحمی سالم یعنی: بیماری، ناراحتی یا غصه خوردن تو، مسئولیت من نیست. من کار درست خودم رو می‌کنم و تو حق داری هر طور که می‌خوای بابتش رنج بکشی. این یعنی پذیرفتن نقش «آدم بده» بدون احساس گناه.

۶. فرهنگ ما میگه: «ببخش تا دلت آروم بگیره.»

اما بی‌رحمی سالم میگه: من عذرخواهی تو رو می‌شنوم، اما دلیلی برای پذیرش اون یا برگردوندن تو به زندگیم نمی‌بینم. اشتباه تو تاوان داره و تاوانش حذف همیشگی من هستش!

بخشش اجباری فقط به آدم خطاکار احساس راحتی می‌ده، نه به تو.

۷. ما عادت کردیم بگیم روابط باید دلی و بی‌چشمداشت باشه.

بی‌رحمی سالم میگه:

رابطه‌ای که در اون سود معنوی، عاطفی، مادی، فکری یا کاری برای من وجود نداشته باشه، اتلاف وقته. من با تو رابطه دارم چون ارزشی رو به زندگی من اضافه می‌کنی؛ اگر این ارزش صفر بشه، رابطه هم تمام میشه.

البته این اعتراف به منفعت‌طلبی هوشمندانه، ذهن‌های رمانتیک رو به شدت آزار میده.

خیلی از آدما به خاطر اینکه یک شغل، یک خونه یا یک کسب‌وکار روزی براشون هویت و درآمد داشته، به سختی رهاش می‌کنن؛ حتی وقتی که دیگه سال‌هاست کارکرد مطلوبی براشون نداره.

بی‌رحمی سالم یعنی: گذشته‌ی خوب تقریباً اعتبار سازنده‌ای برای امروز نداره. اگه این کار یا این پروژه دیگه سودآور یا رو به رشد نیست، بهتره همین امروز برای رها کردنش اقدام کنی، با وجود تمام خاطرات خوشش.

آدم‌هایی تو زندگی‌مون وجود دارن که فکر می‌کنن چون زمانی کاری برات کردن، تا آخر عمر مالک تو، وقتت و تصمیم‌هات هستن.

بی‌رحمی سالم یعنی: من بابت کار گذشته‌ت از تو ممنونم، اما این به تو حق دخالت در امروز من رو نمیده!


این برای مخاطب ایرانی که فرزندسالاری یا به شدت فداکار هستن، جالبه.

لیکن بی‌رحمی سالم والدین یعنی: من قرار نیست تمام جوونی، پول و آرزوهام رو فدای آینده تو کنم. من زندگی خودم رو دارم و تو بهتره یاد بگیری گلیم خودت رو از آب بکشی.

موج نوی روانشناسی همه‌پسند، خودپذیری رو به ابزاری برای فرار از مسئولیت تبدیل کرده، میگه خودت رو با تمام ضعف‌ها، تنبلی‌ها و اضافه‌وزنت دوست داشته باش.

اما پذیرش بی‌قیدوشرط چیزهایی که به ما آسیب می‌زنن، نوعی مازوخیسم پنهان هستن.

بدنی که از فرط اضافه‌وزن زانو درد گرفته یا ستون فقراتی که زیر بار بی‌تحرکی خم شده، نیازی به پذیرفته شدن و نوازش نداره؛ نیاز به اصلاح، تمرین و درمان داره.

پذیرفتن ضعف‌های ساختاری جسم و ذهن، یعنی همدستی در نابودی خودت.

بی‌رحمی سالم با خودت یعنی: واقعیت فعلیت رو ببین، اما هرگز به چیزی کمتر از پتانسیل واقعیت تن نده.

سختی تغییر، بسیار شریف‌تر از راحتی پوسیدن هستش.


پریا محبی