برخی از عمیق‌ترین زخم‌های روانی زمانی شکل می‌گیرند که کودک مجبور می‌شود برای بقا از خود در برابر کسانی محافظت کند که وظیفه‌ی محافظت از او را داشته‌اند.

وقتی کودکی بارها از سوی والدین تحقیر، نادیده گرفته یا تنبیه می‌شود، مغز و سیستم عصبی او یاد می‌گیرند همیشه در حالت آماده‌باش و دفاع باقی بمانند.

در روان‌شناسی، این تجربه می‌تواند به «ترومای دلبستگی» (Attachment Trauma) منجر شود؛ جایی که منبع امنیت، خود به منبع تهدید تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، کودک برای سازگار شدن با محیط، ناچار است تغییراتی در درون خود ایجاد کند؛ تغییراتی که گاهی سال‌ها بعد نیز همراه او می‌مانند.

به همین دلیل، برخی افراد در بزرگسالی حتی در رابطه‌هایی که واقعاً امن هستند نیز ممکن است احساس ناامنی کنند، به سختی اعتماد کنند، یا مدام منتظر خطر و طرد شدن باشند. نه لزوماً چون اتفاقی در حال رخ دادن است، بلکه چون زمانی در امن‌ترین جای ممکن آسیب دیده‌اند. 💔

اما خبر خوب این است که مغز و روان انعطاف‌پذیرند. 🌱
با آگاهی، تجربه‌ی رابطه‌های امن و روان‌درمانی، می‌توان به‌تدریج احساس امنیت، اعتماد و آرامش را دوباره آموخت.