۱۰ نکته درباره جاسوسان اسرائیلی و افغانستانی‌های اخراجی!
امیر هاشمی مقدم: انصاف‌نیوز

چکیده: دفاع ۱‍۲ روزه ایران در برابر حملات رژیم جنایتکار اسرائیل به پایان رسید. یکی از نخستین مسائل مهم، نیروهای نفوذی و جاسوسان فراوان اسرائیل در ایران بود. در این میان، یکی از نخستین متهمان، اتباع افغانستانی بودند. در این باره بیان چند نکته لازم است:
۱- بر پایه گزارش‌های غیررسمی حدود یکصد و پنجاه هزار نیروی نظامی و امنیتی افغانستانی که بخش زیادی از آنها توسط نیروهای ائتلاف امریکایی آموزش دیده بودند، پس از تسلط طالبان بر این کشور، به ایران گریختند. با توجه به شغل نامناسب، دستمزد پایین و برخوردهای بعضا تحقیرآمیز ایرانیان با آنها، انگیزه‌هایی برای همکاری با اسرائیل وجود داشته است. نقش شهروندان افغانستانی در رویداد تروریستی حرم امام رضا (۱۴۰۱)، حرم شاه‌چراغ (۱۴۰۲) و برخی قتل‌های فجیع (برای نمونه قتل داریوش مهرجویی، کارگردان برجسته ایرانی و همسرش) به این گمانه‌زنی‌ها دامن می‌زند. تمرکز چند روز اخیر رسانه‌هایی همچون اینترنشنال (وابسته به اسرائیل) بر اخراج افغانستانی‌ها و اشک تمساح ریختن برای‌شان، نشان می‌دهد که نگرانی‌های ایران چندان بیراه نیست.
۲- با همه آنچه در بالا گفته شد، هنوز مدارک کافی برای میزان گستردگی همکاری افغانستانی‌ها با سرویس جاسوسی اسرائیل مشخص نیست. به سخن دیگر، شمار افغانستانی‌هایی که جاسوسی‌شان اثبات شده بسیار کمتر از میزانی است که ادعا می‌شود. همچنین برخی کلیپ‌ها که از دستگیری جاسوس‌های افغانستانی سخن به میان می‌آورند، هیچ نشانه‌ای در این زمینه ارائه نمی‌دهند.
۳- با حمله اسرائیل به کشورمان، فضای غالب در میان افغانستانی‌ها (چه مهاجران ساکن ایران و چه ساکنین افغانستان) همدلی با ایران بود. اینها را نباید نادیده گرفت و گناه شمار اندکی افغانستانی را به پای میلیون‌ها شهروند این کشور نوشت.
۴- پس از روی کار آمدن طالبان، عملا مرزهای شرقی کشور رها شد و بعضا روزانه جمعیت چند هزار نفری به‌صورت غیرقانونی وارد کشور می‌شد. نگارنده بارها نسبت به این مسئله در رسانه‌ها هشدار داد. در ان زمان یک جریان مشخص در کشور، بیش از انکه نگران این ورود بی‌رویه باشد، در حال سفیدشویی طالبان بود.
۵- حضور گسترده و غیرقانونی افغانستانی‌ها در ایران، دو آسیب عمده هم متوجه خود افغانستانی‌ها کرد: نخست، خالی شدن سرزمین افغانستان از اقوام فارس‌زبان تاجیک و هزاره (پاسداران زبان فارسی و فرهنگ مشترک) که بسیاری اوقات زمین‌های‌شان توسط پشتون‌ها (عموما مخالف ایران) تصرف می‌شد. از سوی دیگر، حضور گسترده چند میلیون افغانستانی در ایران، باعث ایجاد حساسیت گسترده ایرانیان شد و همه افغانستانی‌ها را با یک چشم دیدند؛ چه آن افغانستانی‌ای که نزدیک پنجاه سال است با مدرک قانونی در ایران زندگی می‌کند و فرزند و نوه‌اش در اینجا به دنیا آمده و رنگ افغانستان را هم ندیده؛ چه آن افغانستانی‌ای که دیروز به طور غیرقانونی وارد ایران شده بود.
۶- متاسفانه در موج گسترده اخراج افغانستانی‌های غیرمجاز، برخی از ماموران بدون توجه به مدارک کسانی که به‌طور قانونی در کشور حضور داشتند، آنها را هم به زور سوار اتوبوس‌ها کرده و اخراج نمودند (بعضا با برخوردهای تند و فیزیکی).
۷- برخی چهره‌های مشخص، سال‌هاست دارند در شبکه‌های اجتماعی به نفرت‌پراکنی علیه افغانستانی‌ها دامن می‌زنند. اکنون با توجه به شرایط کشور، سخن این افراد خریدار بیشتری هم پیدا کرده. کاش اینان توجیه می‌شدند.
۸- البته بخشی از نگرانی‌های ایرانیان به جاست. بعضا گروه‌های چند نفره جوانان افغانستانی در سطح شهرها با لباس و ظاهری نامرتب و رفتارهای زننده، باعث ایجاد نگرانی در میان خانواده‌های ایرانی می‌شدند. کلیپ‌های زیادی در این زمینه در فضای مجازی در دسترس است.
۹- بیشتر این افراد بی‌توجه به مرزهای قانونی ایران و علی‌رغم هشدارهای فراوان، بارها به‌طور غیرقانونی از آنها عبور کرده و هر بار پس از دستگیری دوباره همان رفتار غیرقانونی را تکرار می‌کنند. هیچ کشوری این را تحمل نمی‌کند.
۱۰- دست آخر، همانگونه که در کتاب «چرا افغانستان برای ایران مهم است؟» شرح داده‌ام، تا زمانی که یک دولت ملی و توسعه‌گرا در افغانستان روی کار نیاید، باز هم شمار زیادی از افغانستانی‌ها به ایران پناه می‌آورند. تا زمانی که نسبت‌مان را با افغانستان مشخص نکنیم (دینی؟ فرهنگی؟ تمدنی؟ جغرافیایی؟ و...) بی‌برنامگی در برخوردمان با این کشور و مهاجرانش موج می‌زند. تا زمانی که نهادهای مختلف برنامه‌های متنوع و بعضا ضد و نقیض درباره افغانستان و مهاجرانش داشته باشند، عملا جز هزینه بیهوده و رقابت ناسالم، دستاورد دیگری نخواهیم داشت. تا زمانی که با ابرقدرت‌ها مسائل‌مان را حل نکنیم، امکان جلوگیری جدی از ورود غیرقانونی به کشورمان را نداریم، وگرنه سریعا پرونده حقوق بشری علیه‌مان فعال می‌شود.
@moghaddames