‍ نقشه‎ای شگفت‎انگیز از تمایل کشورها به پذیرش گردشگر خارجی
ماکس فیشر، ترجمه امیر هاشمی مقدم
در چندصد صفحه گزارش تازه دیوان اقتصاد جهانی درباره گردشگری بین‌المللی (WEF) داده‌های بررسی‌ای را از 140 کشور گردآوری کرده که در آنها دیدگاه‌های مردمان آن کشورها را درباره گردشگران خارجی سنجیده است.
نتایج آنچنانکه در نقشه بالا نشان داده می‌شود، فراتر از قضیه گردشگری به نظر می‌رسد. بر طبقه‌بندی یافته‌ها، کشورهای به رنگ سرخ، کمترین تمایل و کشورهای آبی تمایل بیشتری به بازدیدکنندگان خارجی دارند.
موسسه WEF این داده‌ها را از سال 2011 تا 2012 با پاسخهای مردم به پرسش «چگونه از بازدیدکنندگان خارجی در کشورتان استقبال می‌کنید؟» گردآوری کرده است.
بر پایه این داده‌ها، ایسلند، نیوزلند و مراکش بیشترین استقبال را از بازدیدکننده خارجی به عمل می‌آورند. کشورهای ثروتمند و صلح‌جوی جهان غرب (ایرلند، کانادا و اتریش)، تعداد اندکی از توقف‌گاه‌های امن گردشگران (همچون تایلند و امارات متحده عربی) و بنا به دلایلی، بخشهای قابل توجهی از افریقای غربی است، در ادامه این لیست جای دارند.
سه کشوری که کمترین استقبال را از گردشگران خارجی به عمل می‌آورند، به ترتیب عبارتند از: بولیوی، ونزوئلا و روسیه. دیگر کشورهایی که در این لیست موقعیت خوبی ندارند کشورهای بزرگ در خاورمیانه (ایران، پاکستان و عربستان صعودی)، اروپای شرقی، و دو کشور در شرق آسیا که من وقتی آنها را در پایین لیست دیدم بسیار شگفت‌زده شدم: چین و کره جنوبی.
بخشی از آنچه که این داده‌ها را جالب توجه می‌کند این است که نه به سادگی می‌توانم دیدگاه داده‌بنیاد (Grounded Theory) یکسانی برای همه‌شان طرح کنم، و نه هیچ متغیر یکسانی برای شرح این نتایج وجود دارد. نه ثروت و نه تولید ناخالص ملی (GDP) نمی‌تواند توضیح دهد که چرا رتبه کره جنوبی این‌چنین پایین است؛ همچنانکه نمی‌تواند اختلاف بین کشورهای ثروتمند غربی را توضیح دهد. مطمئناً تعداد بازدیدکنندگان خارجی هم نمی‌تواند [این پدیده را توضیح دهد]: ایالات متحده در میانه و چین در پایین این رتبه‌بندی قرار دارند؛ [در حالی‌که هر دو] نرخ گردشگری خارجی‌شان در دنیا جزو بالاترین‌ها است.
به‌عنوان یک گزینه، شاید آنچه این نقشه را جالب توجه کند، تقلیل دادن این رتبه‌بندی به مخالفت عمومی احساسات علیه امریکایی‌ها در جهان است. هرچند قطعاً برخی از کشورهای خاورمیانه در این محدوده قرمز قرار می‌گیرند؛ [اما به‌طور کلی] این منطقه در واقع نمره خوبی گرفته است. [شاید دیدن] مراکش به‌عنوان کشوری دوستدار گردشگری چندان شگفت‌انگیز نباشد، اما شما ممکن نیست انتظار دیدن یمن را در رتبه‌ای بالاتر از سوئد و بلژیک داشته باشید.
اروپای غربی عموماً با خارجی‌ها مهربان‌اند، اما شاید سیاستهای حساس‌شان نسبت به مهاجرت، رتبه‌ای در کنار افریقای حاشیه صحرا نصیب‌شان کرده باشد. ایالات متحده، سرزمین مهد آزادی و شعار «خستگی، فقر و کمبودهایت که سالها روی هم انباشه شده را به ما بده تا آزادی را استنشاق کنی»، از میان 140 کشور در رتبه 102 قرار گرفته، زیر بسیاری از [کشورهای] خاورمیانه.
چیزی که به ذهنم می‌رسد، در تلاش برای چیدن پازلی بیرون از این نقشه، آشکار شدن همبستگی بین بی‌علاقگی به خارجی‌ها با ملی‌گرایی است. که ممکن است کمک کند تا رتبه‌های پایین چین و کره جنوبی (اگرچه متغیرهای دیگری همچون نژاد نیز در اینجا وجود دارد) و نیز روسیه را توضیح دهیم. این نظر همچنین ممکن است کمک کند تا شرح دهیم چرا ایالات متحده، آلمان و ژاپن (سه کشور با ملی‌گرایی قوی تاریخی) پایین‌تر از دیگر کشورهای ثروتمند قرار گرفته‌اند.
تئوری ملی‌گرایی، هنگامی که ما منطقه به منطقه نگاه می‌کنیم، کمی معنی‌دارتر می‌شود. برای نمونه در امریکای لاتین به‌عنوان منطقه‌ای که عموماً برخوردهای دوستانه با خارجی‌ها دارند، سه کشور خارج از این قاعده قرار می‌گیرد: بولیوی، اکوادور و ونزوئلا. هر سه کشور دولتهایی دارند که می‌توان بدون سوگیری، آنها را به‌عنوان ملی‌گرا معرفی کرد. همچنین در خاورمیانه نیز معنی‌دار می‌شود؛ جایی که عربستان صعودی و ایران در میان دیگر کشورهای دوستدار گردشگری خارجی، رتبه پایینی دارند.
البته دلایلی وجود دارد که فکر کنیم تئوری من ممکن است نادرست باشد: این تئوری توضیح نمی‌دهد که برای نمونه چرا دانمارک به‌عنوان یک کشور ثروتمند در غرب اروپا، تا این حد کمتر از همسایه‌هایش رتبه پایین‌تری دارد؛ همچنانکه نمی‌تواند تفاوتهای کشورهای افریقای جنوبی را شرح دهد.
(یادداشتهای انسان‌شناسی گردشگری را از اینجا دنبال کنید).