گاهی آنچه آینده را وحشت‌آور می‌نماید، نه خود آینده، بلکه انتظار تکرار رنجی ناهشیار است که هنوز نتوانسته‌ایم از آن رها شویم. وقتی آنچه در گذشته به‌صورت ناهشیار درونی شده و در روان ما حل‌وفصل نشده باقی می‌ماند، به الگویی برای تجربه روابط اکنون و پیش‌بینی اتفاقات آینده تبدیل می‌شود. گویی روان می‌کوشد با پیش‌بینی دوباره رنج، ما را از غافلگیری در برابر آن محافظت کند؛ غافل از اینکه گاهی همین تلاش برای اجتناب از رنج، ما را وادار می‌کند اکنون را از دریچه تجربه‌های گذشته و در جبری روانی زندگی کنیم.
(امیررضا مینویی‌فر | روان‌درمانگر تحلیلی)
@Minerva_channel
Post #1695
295