میم. معلّق

هنوز اسم نداره

هفتادوشش.

کشیک صدوچهل‌وسه

۲۴ مهر ۰۵

یکی از بچه‌ها با دروغی که بعد مشخص شد، چند روزی مرخصی گرفته و حالا گروه ازش خواسته مدرک بیاره.
(که درستش هم همینه. گروه از من هم به‌خاطر اون ۲۰ روز مرخصی فوت مامانم، هم گواهی‌فوت ازم خواست هم گواهی استعلاجی از روانپزشک خود دانشگاه.)
حالا طرف فکر می‌کنه من رفتم گفتم که فلانی چرا مرخصیه و بهمان و ماجرا از من شروع شده.
چون من احتمال دادم چیف یادش رفته اسم یارو رو توی برنامه بنویسه و بعد که چیف جواب داد فلانی به‌خاطر مشکلی مرخصی گرفته، من گفتم اوکی و همین. دیگه نه به‌م ربط داشت، نه برام مهم بود، نه اصلا دلیلی وجود داشت که پیِ‌شو بگیرم.
خلاصه، حالا طرف با من رفته تو قیافه که تو چرا رفتی اینجوری گفتی و دعوا راه انداخت که به تو چه و فلان.
همون دو دقیقه‌ای که طرف داشت بام دعوا می‌کرد و سعی کردم توجیهش کنم به‌خاطر من نبوده که دروغش لو رفته، انرژی تلف‌شده است. اشتباه محضه. اشتباه کردم اصلا اجازه دادم این بحث شروع بشه.
از همین لحظه پشت‌ دستمو داغ می‌کنم، از یه‌ کیلومتری هر چیزی که بوی ماجراهای شخمی رزیدنتی می‌ده رد نشم و هر چی هم پیش اومد فقط جواب بدم اوکی خدافظ و دور شم.
والا!
همین یه‌ ذره دو ذره انرژی باقی‌مونده از رزیدنتی برام که می‌خوام بذارم برای کارهایی که دوست دارم.

از #سری_ماجراهای_شخمی_رزیدنتی

ولی هر چقدر هم که از سر و تهشون زده بشه، باز بیشتر از ما پنج‌تان و قرار نیست اندازۀ ما برای پرکردن روتیشن‌ها و کشیک‌ها پاره‌پوره بشن.

حالا که از ساعت پنج عصر دیروز تا همین الان یه‌سره خواب بودم و جون به تنم برگشته جا داره بگم،
در حالی ما سال‌دوها ۵ نفریم و سال‌سه‌ها ۶ نفر و سال‌چهارها ۱۲ نفر،
طبق لیستی که دانشگاه از قبولی‌های زنان امسال گذاشته ۲۶تا سال‌یک خواهیم داشت؛ از مجموع کل رزیدنت‌های فعلی زنان اهواز بیشتر! البته اگر همه‌شون ثبت‌نام کنن و همه‌شون بمونن.

عوضش هیشکی نمی‌تونه آدم حسابش نکنه

هر وقت کسی حرفشو گوش نکرد می‌تونه بگه تو زبون آدم حالیت نمی‌شه.

چقدر ضرب‌المثل می‌شه با اسمش گفت!

ولی کاش بود.

نه 😂

فامیلی این نوزاد ۷۵ حسابی نیست؟
هیهیهی.

آدم

هفتادوپنج.

کشیک صدوچهل‌ودو

۲۱ مهر ۰۵

ولی به درک، عوضش فردا عصر که برسم خونه، پنجشنبه رو آفم و جمعه ساعت ۸ باید برم. ✌️

از سر صبح پکرم، چون امروز کشیک زایشگاهم با یکی‌ از همین سال‌بالاهای دوست‌نداشتنی که دیروزپریروز ماجرای الکی راه انداختن و البته سال‌چهار محبوبم که دیروز بهش زنگ زدم.

یکی از سال‌چهارهای محبوبم که دلم می‌خواست گوشیو برداره باش مشورت کنم، گفت ولشون کن هیچی نمی‌خواد جواب بدی. البته با ادبیات دوست‌داشتنی خودش که عاشقشم. 😅

کاش یکیشون تلفنو برداره.

اَه، کاش می‌شد.

نمی‌شه هم کلاً پیام‌ها رو به افق حواله کنم و جواب ندم.

عجب گیری کردیما.