نامه‌ی اول|ستاره‌ی قلب شکارچی
«همه می‌خوان ازطرف من یه انفجار ببینن
و هیچ حدسی نمی‌زنن که چقدر تماشاچی‌ها برام خسته‌کنندن»
اینو وقتی راجع‌به ستاره‌ی ابرغول سرخ می‌خوندم یه گوشه از دفترم نوشتم. یک دنیای شلوغ اون پشت وجود داشت که من حین نوشتنش، همه‌ی صداهارو می‌بستم و فقط صدای موزیکم رو بلند می‌کردم. سخت بود، اما غیرممکن نه. اواسط بچگی حدس می‌زدم که توی سحابی‌‌ها بجز صدای موسیقی، هیچ صدای اضافه‌ای شنیده نمی‌شه، حالا بیشتر می‌دونم، خیلی بیشتر، اما دلم می‌خواست هنوز اندازه‌ی یه نقطه توی کهشکان باشم که فکر می‌کنه یه سیاره‌‌‌ست و یا بالاخره یکی از اونا می‌شه. حالا دیگه می‌دونم نه سیاره‌م، نه ستاره، نه سحابی؛ درواقع حتی یه جرم نوترونی توی سیاهچاله‌‌ هم نیستم. کی می‌دونه، شاید ریزاشعه‌ی غروب آبی مریخ تا آخرین نفس هم به من نرسه، فکر نمی‌کنم یک میکروگرمش رو هم پوستم لمس کنه. توی آرزوش پودر می‌شم و پودرهام بجای آسمون، می‌رن زیر خاک. مایوس‌کننده‌ست، نه؟ مطمئنم که اون بچه همیشه دلش می‌خواست یه تیکه از آسمون باشه، حتی یه‌چیزی شبیه ستاره‌ی قلب شکارچی که دیگه عمرش تموم شده و چندصدهزار سال دیگه برای همیشه منفجر می‌شه. فکر کن بمیری، اما هنوز وجود داشته باشی. حالا که بزرگ‌تر شدم می‌دونم بااینکه اون ستاره از مرگش خوشحاله، اما دلش می‌خواد که تماشاچی‌های زیادی نداشته باشه. ستاره‌ها منزوی و تنهان، مثل من وقتی کوچیک‌تر بودم، تنهای تنها.
یه گوشه‌ی دیگه از دفترم هم نوشتم که ابرغول سرخ، اواخر ۲۰۱۹ ناگهان کم‌نور شد و همه فکر کردن شاید وقت انفجارشه، من می‌دونستم هنوز خیلی هم پیر نیست، درست حدس زده بودم. غول سرخ دوباره برگشت به مدار اصلی‌ش. علتش ابر گردوغباری بود که خودش ساخته بود و جلوی نورش رو گرفته بود؛ منزوی و تنها، اما غیرقابل پیش‌بینی. برای اون ستاره و بعد برای تو نوشتم؛ ستاره‌ی خاموش، آروم باش. زمان‌هایی هم هست که گذشته برمی‌گرده. وقتی که فکر می‌کنی تموم شده، اما با اولین ناشناخته‌‌ای که مواجه می‌شی، آرزو می‌کنی گذشته پیدات کرده باشه. داستان‌هایی که تموم شدن دوباره از سر گرفته بشن و تو ابلهانه فراموش می‌کنی که روزهای تمام‌شده چرا «تمام‌شده» هستند. همه‌چیز به پایان رسیده و تو باید رها کنی عزیز من، تمام ریسمان‌هایی که جلوی پروازت رو گرفته بودن. این‌جا حتی اگه هرگز ستاره‌ای از تو به یادگار نمونه، اما بالاخره نور تو برای یک کهکشان خیلی دور، تا میلیاردها سال بعد جاودانه باقی می‌مونه.
#نامه_ستاره‌ها