می‌حآء

می‌خوام بگم که حتی آسمون اون‌جا هم با آسمون بقیه‌ی شهر فرق داره. هوا سبک‌تره، اما نه به‌معنایی که بشه با ذهن انسانی متوجهش شد؛ شهود آدم می‌تونه بیدارتر بشه اون‌جا.
باتری من انگار تمام هفته کم‌تر می‌شه تا وقتی‌که برسه به اواخر هفته، و دیگه یکی دورورز مونده به پنجشنبه‌ها، اون‌قدر لبریز از انتظار می‌شم که گاهی پیش میاد حتی چهارشنبه‌ شب‌ها، زودتر از همیشه می‌رم به گلزار شهدا سر می‌زنم. مخصوصا شب‌ها، برای خلوتی که شلوغی پنجشنبه‌ها بهم نمی‌ده اوقات خاص‌تریه. خلاصه که من هیچی ندارم، اما این یدونه موهبتی که هرهفته باهاش رزق هفته‌م رو می‌گیرم، تنها چیزیه که روز قیامت سرش اصرار می‌کنم، و دونه‌دونه اسم‌هایی که هرهفته باهاشون هم‌صحبت می‌شم و دست روی سنگ و خاک زمینی‌شون می‌ذارم رو، توی آسمون صدا می‌زنم. ایمان دارم و اعتماد، که این صدازدن بی‌جواب نمی‌مونه.

پنجشنبه‌ست؛ روزِ تکرار قرار فراموش‌نشدنیِ هفته‌.

برای خوشایند هیچ کسی به جهنم نروید.

- شهید احمد کاظمی

تو تنهاییام صدات می‌زنم، اگه بشنوی…
تو دنیایی که یه جنبه‌ش غمه، چی بهتر از این غم معنوی؟
@mihaae  ✧༄⭑

آقای ما، ببین؛ ما با تمام دلتنگی‌هایمان، با تمام روزهایی که نبودنت را زندگی کردیم، هنوز دنبال نشانه‌ای از شما گشتیم و هنوز دلمان می‌خواست جهان جای خوبی برای دوست داشتن باشد.

من نشستن کنار اون سنگ سردِ خاکی که با تمام سنگ‌های سرد خاکی قطعه‌های دیگه فرق داره رو برمی‌دارم. این‌که هربار وقتی برمی‌گردم خونه چادرم رو باید بشورم و قبلش عمیق بوی خاکش رو نفس بکشم رو برمی‌دارم. این‌که بدونم هرهفته قراری دارم و آدم‌هایی منتظرم هستن که زیر قولشون نمی‌زنن، حرفشون حرفه، قولشون قول رو برمی‌دارم. این‌که مطمئن باشم هربار نشونه‌ای برای من توی گوشه جدیدی از اون مزارها وجود داره و یک شهید دیگه منتظره تا پیداش کنم رو برمی‌دارم. زندگی چیه بجز پیداکردنِ هستی در نیستی؟ من پیداشدن زندگی در اوجِ گم‌شدن رو برمی‌دارم.

من فکر می‌کردم بهترین جاهای دنیارو با دوست‌هام گشتم. شهرهای مختلف، دریاچه‌ها، درخت‌های عجیب، رستوران‌های جالب، حتی دره‌ها و نقاط وهم‌انگیزی از دنیا که عقل هیچ‌کس به وجودشون قد نمی‌داد، اما من دیده بودم.
دنیا من رو می‌تونست گم کنه توی خزعبلاتش، و تونسته بود. تا جایی غرق می‌شدیم که شاید صبح فردارو نمی‌دیدیم، هیجان به ما نهایتِ پایان رو نشون می‌داد. اما پایان از راه نمی‌رسید و صبح دوباره طلوع می‌کرد. این شد که پوچی به‌وجود اومد، سیری‌ناپذیری از تجربه‌ی دنیاهایی که هزاررنگ به آدمی می‌بخشیدن، اما در پایانِ روز، همه رنگ‌هارو از تو پس می‌گرفتن. من نمی‌تونستم اون رفت‌وبرگشتِ زندگی رو بدون هیچ مقصدی تحمل کنم. من انسانِ دون‌پایه بودن رو، دوست نداشتم. این شد که سرزمین زندگان رو پیدا کردم. اسمش رو هم خودم گذاشتم، تا قبلش فکر میکردم دنیای ما برای زندگانه، اما وقتی به اون‌جا رسیدم، فهمیدم که دنیای ما یک حبابِ ترکیدنی از وهم و خیاله. که اگر دست نجنبونی، همه‌چیزت رو ازت می‌گیره. و می‌گرفت. پیدا کردم و غرق شدم، و این غرق‌شدن در سرزمین زندگان، هر پنجشنبه منو نجات داد. و نجات می‌ده. فکرش رو که می‌کنم توی زندگیم چیزی شبیه این نداشتم، نه حسی شبیه به این، و نه جایی شبیه به این. اوجِ رنگ‌ها بدون‌اینکه کسی از من پسشون بگیره، و پایینِ دره‌ها و بالای آسمون‌ها، همین‌جا بود. من پیداش کرده بودم، و اگه ازم می‌پرسیدن حالا تمام دنیارو می‌خوای یا این چندتیکه سنگ روی زمین رو؟ می‌گفتم من سرزمین زنده‌ها، جایی که از سنگ‌های روی زمینش روح‌هایی به بلندای قد آسمون سر بیرون میارن و رو به مهمون‌هاشون کمر خم می‌کنن و به استقبالشون میان رو، به تمام دنیای آدم‌مرده‌ها، ترجیح می‌دم.

پنجشنبه بود؛ رفتیم و به قرار رسیدیم، همه یاران هم آمدند.

این برکت رو حتی توی چنلم هم نگه می‌دارم. بجز انتخاب آدم‌های اطرافم، دوست‌هام، کسایی که ازشون خرید می‌کنم، حتی آدم‌هایی که من رو می‌خونن هم دلشون روشن باشه. واسه اینه که می‌گه نترس از فریادزدن حق، یه‌روزی حق خودش رو به همه نشون می‌ده. هنر اینه که تو امروز فریادش بزنی، فردا که همه می‌بیننش.

یه‌جایی خدا توی سوره بقره تاکید می‌کنه که نماز بخون بنده‌ی من! هر مشکلی رو به‌واسطه‌ی نماز و صبر، ازت دور می‌کنم. سعی کردم خودم فلسفه‌ش رو پیدا کنم؛ بعدها به‌دنبال تحقیقاتم، متوجه شدم که نماز، به تو قدرت تشخیص حق از باطل رو می‌ده. اینو من نمی‌گم، رسول‌خدا می‌گه. اولین اثرش اینه که پلیدی رو به‌شکل پلیدی، و نیکی رو به‌شکل نیکش به تو نشون می‌ده. متوجه شدم که دوری از دین و دیانت، اول از همه باعث می‌شه چشم و دل من تیره بشه، نبینم، نشنوم. یا اگه هم دیدم، همون‌طور که خدا توی سوره یونس می‌گه، تیره‌دل بشم. نتونم راه درست رو انتخاب کنم، چون خدا مسیرش رو از نگاه منی که خدارو انتخاب نکردم، سلب کرده. پس این‌جایی که ایستادم جای نگرانی نیست که هر اشاره‌ای، حکمتی داره.

از این‌که آدم سیاسی‌ای باشم مدام فرار می‌کنم. قبل‌تر خیلی فراری‌تر هم بودم، الان شاید بخاطر تبعاتش باشه، قبلا فقط انتخابم نبود. ولی هربار که پیام‌های رکیک آدم‌هایی رو دریافت می‌کنم که حاضر نشدم مقابلشون سر خم کنم و تمام‌قد مقابلشون ایستادم، هزاربار خوشحال‌تر می‌شم که این‌جای تاریخ، سیاستِ عزیزِ جمهوری‌اسلامی رو انتخاب کردم. به‌شرطِ عقل، به‌شرطِ آگاهی!

برای من تاحدودی شبیه اتاق خودم شد و جزئیاتش واقعا به‌نظرم به‌درستی لحاظ شده..

Fill this empty room based on what you know about me.

-اگه هنوز این چالش رو انجام ندادین، انجام بدین و برای منم بفرستین(یا ریپلای کنید روی این پیام) تا منم اینجا بذارم همه ببینیم🤍 اگه قبلا انجام دادین هم برام بفرستین توی ربات.

برای دوست‌هاتون یا هرکسی که هنوز منابع غیرانسانی‌(بله می‌گم غیرانسانی چون تابع صهیونیسم و قوانین ضداسلام و ضدایران و ضدانسان هستن!)رو دنبال می‌کنه شفاف‌سازی کنید. شما بیخود کردی روی پسرهای مردم بنزین ریختی و آتیششون زدی! بیخود کردی چهارتا سپاهی رو از موتور پیاده کردی و با چاقو هرچی تونستی به جسمشون آسیب زدی! عاشق بودی و گناه داری و دم اعدام عقد کردی و دل مردم باید برات بسوزه؟ بازم غلط کردی نیروی امنیتی رو زنده‌زنده سوزوندی. اونا عاشق نبودن؟ اونا چشم‌انتظار نداشتن؟ مثل همیشه روایت‌سازی دست دروغ‌گوهای بیماره و بخدا که خسته‌ایم از گفتن این حرف‌ها، اما ببینید واقعیت رو! انقدر ساده نباشید.

+روایتی که میگه اینا توی زندان ازدواج کردن هم دروغه. این‌ اقای علیرضا و خانوم مهشاد اصلا همدیگه رو ملاقات هم حتی نکردن. هرچی سس خرسی می‌گه رو توی سرتون نکنید.

توی استوری اکثر کسانی که می‌شناسم می‌بینمشون. حتی کسایی که استوری نذاشتن هم این محتوارو دیدن و دلشون یکمم که شده به درد اومده. داستان عاشقانه‌ی قشنگیه؛ البته تا قبل از این‌که زیرش پی‌نوشت بنویسن که ایشون چهارتا مامور رو با طناب به میله بسته و روشون بنزین ریخته و آتیششون زده و ویدیوشم تمام‌وکمال موجوده. عقلتون رو دست قلب بی‌جنبه‌تون که با دروغ‌ودغل برای شیاد و قاتل می‌سوزه ندین!