تاریخ: ۲۵ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۱۱:۴۱
برای: یه رفیق خوب به اسم خدا

نور، واژه‌ای‌ است زیبا؛ روشنایی‌ای که هم خود آشکار است و هم دیگران را آشکار می‌سازد. 
پروردگارا، تو نور آسمان‌ها و زمینی. نوری که به واسطه‌اش پا به عرصه‌ی هستی گذاشتیم. اما عشق و نور تو تنها در روشنایی معنا نمی‌یابد؛ گاهی در ژرف‌ترین لایه‌های تاریکی، باید به جست‌وجویش برخاست. از همان تاریکی، معبدی ساخته‌ای که در آن قربانی می‌شویم تا دوباره معنا پیدا کنیم.

این عشق، همان سیاهی‌ است که عارفان در سکوتش می‌سوزند و نور تو را در خلوت وجودشان می‌جویند. 
افلاطون عشق را نیرویی می‌داند که انسان را از نقصان به سوی کمال می‌برد. 
و عشق تو، ای خداوند، تنها در سپیدی فرشتگان تجلی نمی‌یابد؛ اینجا، معشوق تو انسانی‌ است فانی، زاده‌ی تاریکی و نقص، و نور تو در کالبد عشق، به زیباترین شکل عبادت درمی‌آید؛ نمازی در آغوش شب، با رکوعی از سوختن و سجده‌ای از تسلیم، در برابر تاریکی مطلقی که به نور منتهی می‌شود.

پروردگارا، دوستت دارم… 
نه فقط از آن‌رو که در من نوری افروختی، بلکه به آن سبب که تاریکی‌ام را زیبا ساختی. ❤️✨

امضا: yomna🌧
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب