🌱
تنها سیسرون، هرودت را ستود

پلوتارک او را فاقد دانش جدی تاریخی می‌دانست،
ارسطو او را افسانه‌گو می‌نامید،
توسیدید می‌گفت به حقیقت‌گویی علاقمند نبوده،
کتزیاس روایاتش دربارهٔ شاهان بزرگ را تکذیب می‌کرد،
فلاویوس از تأیید همگانی بر دروغگویی او سخن می‌گفت،
مان‌تن مصری تاریخ او را دربارهٔ مصر آکنده از غلط می‌دانست،
دیودور می‌گفت افسانه‌ها از طریق او وارد تاریخ مصر شدند،
استرابون نیز هومر و هزیود را قابل اعتمادتر از هرودوت می‌شمرد،

اما نقل‌قول سیسرون که هرودوت را «پدر تاریخ» خواند، در دوران معاصر دچار بزرگنمایی گشته و تصویری بیش از حد مثبت از او ساخته شد. بخشی از شهرت او نیز مرهون هکاتهٔ میلتوسی است که امروزه اثرش تنها از طریق هرودت به ما رسیده است.

تواریخ هرودوت بعدها در اسکندریه بازنویسی و به نُه کتاب (مووز) تقسیم شد. بخش‌هایی از اثر او امروز دیگر وجود ندارد؛ مثلاً می‌گوید «در کتاب آشور نوشته‌ام...» اما چنین کتابی در نسخه‌های کنونی نیست. این یعنی متن امروزی محصول ویرایش‌های بعدی می‌باشد.

با این حال، هرودوت را نباید به کلی کنار گذاشت؛ باید در سنجش با اسناد رسمی و گزارش‌های شرقی، از او استفاده کرد.

@midhistor