نقد تاریخی-حقوقی
حاکمیت ایران بر بحرین
۱. هگر سرزمینی کهن شامل احساء، قطیف و جزایر بحرین، که به لحاظ تاریخی تحت مالکیت ایران بود. (دیلمون ربطی به جزیرۀ بحرین ندارد و در جنوب خاک اصلی ایران قرار داشته است)
۲. بحرین تا پیش از اشغال به دست انگلیس در ۱۸۲۰، خراجگزار والیان فارس بود و سکه‌ها به نام شاهان ایران ضرب می‌شد.
۳. اشغال ۱۸۲۰، یک اقدام استعماری و غیرقانونی بود و هیچ معاهدهٔ رسمی واگذاری وجود نداشت.
۴. واگذاری سال ۱۹۷۰، فاقد تشریفات قانونی (مصوبه مجلس) بود و توسط یک "مامور حقیقت‌یاب" و بی‌صلاحیت ایتالیایی انجام شد.
۵. همزمان در سال ۱۹۷۱، جزایر سه‌گانه (پنجگانه) به ایران بازگردانده شد. این نشان می‌دهد که خروج بریتانیا یک "بازتعریف مرزها" بود، نه تأیید استقلال طبیعی بحرین.
ادعای "سقوط خودکار حاکمیت ایران بر بحرین" از منظر تاریخی (تداوم خراج‌دهی تا ۱۸۲۰) و حقوقی (فقدان تشریفات واگذاری در ۱۹۷۰)، مردود بوده و حق تاریخی ایران قابل بازخوانی است.
حسین دهباشی، چه جایگاهی در حوزۀ تاریخ و جغرافیای سیاسی دارد؟
@midhistor